Cherry Blossom Girl

Overdaad

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Wed, 28 Jan 2009 18:42:00 +0000

Als de veelvraat verlangt en verteert
Ging het van niets naar een teveel
Van dat wat hem belieft en begeert

Maar 't komt niet goed, hongerige heer
Met dat geslok en de overdaad
Die schaadt en leidt tot verraad

Tintel de tong en proef fijn de smaak
Als 't gaat, doe het dan toch maar
Met mondjesmaat

Het is altijd Morgen

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Fri, 10 Oct 2008 21:34:00 +0000

Wij zien elkaar morgen. Morgen! En eigenlijk is ‘morgen’ alweer veel te lang geleden.

Maar het is niet dat ik pas morgen aan jou denk. Tenzij elke dag morgen is.

Tot morgen.

Nna

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Mon, 08 Sep 2008 12:49:00 +0000

Verleden in gedachten

“Laat de muziek maar losbarsten opdat straks het praten kan beginnen. Het échte praten en het échte luisteren, ook over wat zich moeilijk laat bespreken of luisteren. Vooral over dat. Praat erover. Luister ernaar. Doorbreek het taboe.”

(Kristien Hemmerechts)

Heden in realiteit

Het zijn muzische zinnen die we elkaar nu geven. Overvallen met woorden die grootse en schoonste naklank bevatten. We overstijgen het gewone en beleven intensiteit. Het is het doorbreken van het taboe dat elk contact moet verlopen volgens gekende manieren, wat wij doen.

In stilte zijn wij losgebarsten.
Het praten en het luisteren is zo schoon begonnen.

Beeld

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Sun, 17 Aug 2008 13:36:00 +0000

Daar waar je blikt en later klikt
Laat je wereldse momenten bevriezen
Tot onaardse stilte

Daar ben ik mijn zinnen in jou verloren
Tussen die schone stilte en de veelheid van woorden

Zeelucht in mijn mailbox

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Tue, 17 Jun 2008 18:16:00 +0000

Vrijdag 16.05 uur. Het waaide zachtjes, er hing wat in de lucht. 'Ping', daar was ie opeens. Met de westenwind mee, verstuurde kameraad Bram een fotootje naar mijn mailbox.

Heel even was ik een dagje aan de zee.

Stepping stone

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Wed, 11 Jun 2008 21:51:00 +0000

I remember way back way back when
I said i never wanna see your face again
Cause you were loving yes you're loving somebody else
And I knew oh yes I knew I couldn't control myself

And now they bring you back into my life again
And so I put on a face just like your friends
But I think you know oh yes you know whats going on
Cause the feelings in me oh yes in me are burning strong

But I will never be your stepping stone
Take it all or leave me alone
I will never be your stepping stone
I'm standing upright on my own

You used to call me up from time to time
And it would be so hard for me not to cross the line
The words of love layed on my lips just like a curse
And i knew oh yes i knew they'd only make it worse
And now you have the nerve to play along
Just like the maestro beats in a song
You got your kicks you get your kicks from playing me
And the less you give the more i want so foolishly

But I will never be your stepping stone
Take it all or leave me alone
I will never be your stepping stone
I'm standing upright on my own...

Duffy - Stepping Stone

De ochtend

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Sat, 07 Jun 2008 16:40:00 +0000

Als uw hart schreeuwt en de stilte over uw huid glijdt
Fluister ik dat ge mijn thuishuis zijt

Onder uw bang deken van stil verdiet
In uw donkere dove kamer hoort gij niet

Ontwaakt dan - door lichte klanken die het leven zingt
Voordat gij in uw diepe zelf verdrinkt

Busted

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Tue, 20 May 2008 19:30:00 +0000

Honderd jaar eenzaamheid

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Wed, 14 May 2008 20:15:00 +0000

"Zijn verlangen naar haar had hem geen ogenblik verlaten. Hij had haar teruggevonden in de duistere slaapkamers van ingenomen dorpen, vooral in de meest vunzige; hij had haar opgeroepen in de geur van geronnen bloed die opsteeg uit het verband der gewonden en in de plotselinge beklemming van het doodsgevaar, altijd en overal.

Hij was van haar weggevlucht om te proberen de herinnering aan haar uit te wissen - niet alleen door de afstand, maar ook door een onbesuisde vechtlucht die door zijn strijdmakkers voor heldenmoed werd aangezien. Maar hoe meer hij haar beeld door het slijk van de oorlog sleepte, des te meer begon de oorlog zelf op Amaranta te lijken."

Uit 'Honderd jaar eenzaamheid' - Gabriel García Márquez

Little bit

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Sat, 08 Mar 2008 15:35:00 +0000

Hands down
I'm too proud, for love
But with eyes shut
It's you I'm thinking of
But how we move from A to B it can't be up to me
Cause I don't know
Eye to eye
Theigh to Theigh
I let go

I think I'm a little bit
Little bit
A little bit in love with you
But only if you're a little bit
Little bit
Little bit
In lalalala love with me

And for you I keep my legs apart
And forget about my tainted heart
And I will never ever be the first to say it
But still I, game over… I…
I would do it
Push the button, Pull the trigger
Climb a mountain, Jump off a cliff
Cause you know baby I love you love you
A little bit

I would do it
You'd say it
You'd mean it
I would let you do it
It was you and I and I only

Come here, Stay with me
Stroke me, Back the head
Cause I would give anything
Anything
To have you as my man

Little bit
Little bit
A little bit in love with you
But only if you're a little bit
Little bit
Little bit
In lalalala love with me

Lykke Li

Natte beelden van een droom

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Sun, 24 Feb 2008 09:50:00 +0000

Starend naar het plafond - het is dichter bij de hemel – beschrijven vochtige oogbollen daar beelden in letters, tekens en tekeningen,
maar nooit knipper ik dan met mijn ogen,
dat zou fantasie verder weg van mijn hart plaatsen en dromen doen uitdrogen.

De zon kan tekenen

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Sun, 17 Feb 2008 23:31:00 +0000

Met takken van bomen
Tekent de zon sprookjes-
Bossen op de autosnelweg
Geluk is nooit ver weg
Het staat getekend op je weg

Het smeltende lebberding sterft

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Wed, 13 Feb 2008 23:04:00 +0000

Was ik een ijslolly, dan zou ik zeker en vast zo'n glanzende 'vinger' zijn. Eentje met veel hippe kleurtjes, zodat iedereen met een likje, onweerstaanbaar plezier zou beleven aan mijzelve. En, omdat ik nu eenmaal een lolly met een veelzijdig karakter zou willen zijn.

Maar, was ik dinsdagmorgen - bij volle zon - een lolly geweest, dan had ik willen sterven. Smeltend sterven voor die eerste zon, in naam van de warmte.

Als ijslolly glip ik glibberig uit het donker naar het licht
Richt ik de top van mijn vinger naar de warmtebron
En smelt ik voor jou, mijn zon

In naam van de warmte zou ik als ijslolly op alle mogelijke manieren vechten tegen de kou.

Crodino: uw vriend op non-alcoholische avonden

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Thu, 10 Jan 2008 19:37:00 +0000

De avond waarop de herinnering ook is gestart

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Sat, 22 Dec 2007 15:50:00 +0000

Het is een grote troost nu ik besef dat ze altijd is blijven geloven in haar dromen. Of ze uitkwamen, dat deed er eigenlijk niet meer toe.

En de herinnering start nu

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Mon, 17 Dec 2007 20:14:00 +0000

Zelfs zonder een scheiding van mijn ouders door roekeloze affaires en zonder geadopteerd te zijn slaag ik er toch in drie paar grootouders te hebben. Zes in totaal zijn dat er. Door het vergaan der jaren zijn dat er ondertussen nog maar vier en het dreigen er binnenkort drie te worden. Voor de eerste keer in mijn leven moet ik ervaren hoe het voelt om iemand in mijn omgeving af te moeten geven. En dan, plots – het is eigenlijk ongelooflijk dat ik het nu pas besef – zie je hoe vluchtig het leven is.

Het zijn goede vrienden van mijn ouders, dat extra paar grootouders. Toen ik nog een klein mieke was kwamen zij van Antwerpen vaak naar ons thuis en gingen wij naar daar. Het was steeds een avontuur om langs die grote ~~bombardementen~~ appartementen Antwerpen binnen te rijden en me tegelijk veilig te voelen in de auto, bij mijn ouders. Een auto die nu, achteraf gezien, de perfecte weerspiegeling is voor cocon ‘beschermd kind zijn’ waarin ik me toen bevond.

Ik weet nog hoe elk jaar zorgvuldig een restaurant gekozen werd in hartje Antwerpen en mijn ouders de keuze daarvan eindeloos bewierookten. Tussen alle hoogstaande culinaire ervaringen verveelde ik me vaak eindeloos, terwijl ik patés allerhande en nooit geziene desserts ongemerkt naar mijn praatzieke ouders doorspeelde. Maar toch, ik was er graag bij. Ook al heeft mijn mama me voor een bezoek een keer gedwongen ‘mijn mooiste broek’ aan te trekken naar Antwerpen. Zo eentje met pijpen die jeuken langs alle kanten en waarvan je niet anders kan dan slecht gezind worden (nu ja, om de jeuk te verminderen had ik mijn pyjamabroek eronder aangehouden, wat uiteraard ook niet bijzonder comfortabel aanvoelde).

Grootouder nummer vijf en zes hebben – ik heb het nooit beseft – deel uitgemaakt van mijn jeugd. Oneindig veel herinneringen heb ik niet om te koesteren, maar ik blijf me hun appartement herinneren al was het vandaag het mijne. Ik weet nog dat alle bomen in hun straat van die gekke vlekken op hun stam hadden en dat de bladeren er heel lang over deden eerdat ze de grond raakten. En er hing een schilderij in hun living waar ik vaak naar zat te staren. Het was een kraai – denk ik – akelig en mooi. Bij elk bezoek overstelpten ze me met cadeautjes terwijl ik steeds kunstige kronkels op papier probeerde te verwezenlijken. Ik wed dat ze nog steeds ergens in een lade liggen.

Maar nu is ‘oma’ ziek. Te ziek om ooit niet meer ziek te zijn. Haar ogen die ooit groter toonden door haar stevige bril gaan nu stilletjes toe. Haar stem – ik vervloek mezelf dat ik me haar stem niet meer bewust kan herleven – wordt met de dag stiller en haar bewegingen verzwakken samen met haar aanwezigheid. Kanker heet dat dan. Iets onomkeerbaar en weldra definitief. Hoe kan het nu dat de tijd zo snel gegaan is en dat die bezoekjes verleden tijd zijn. Hoe kan het zijn dat dit stukje van mijn jeugd nu al een herinnering wordt. Hoe kan het dat ze allebei zo snel oud zijn geworden. Hoe kan het dat de wereld blijft leven terwijl levens komen en gaan.

Het leven is zo vluchtig. Alles gaat veel te hard en veel snel, en voor zoveel mensen is er zoveel dat niet meer belangrijk is. Ik kan het vaak niet begrijpen en ik wil het ook niet begrijpen.

Samen sterk

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Sat, 01 Dec 2007 15:45:00 +0000

Als de wind ruist en de natuur zijn dromen fluistert, dan wiegt de bamboe in onze tuin lenig van links naar rechts.

Slank – stekkerig – naast elkaar, behoeden ze zich voor de winterkou. De zwakkeren in het midden, de ietwat stevige ‘stokken’ vangen de klappen op. De groep beschermt het individu.

Stookt er eentje ruzie, dan waaien ze alle richtingen uit. Aandachtstrekkers in onze tuin, dat zijn ze. Maar als het donker wordt, dan lijken ze rustiger. Dan wordt hun gewieg geknuffel en wuiven ze met hun zachte fluffy poesjesuiteinden naar een dromer in de living.

Droomboom

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Tue, 27 Nov 2007 19:46:00 +0000

Bomen

Met bladeren aan krullende takken

Doen dromen

Van kleurrijke beelden

Zoals de plaats tussen zon en zonsondergang

Het spel van licht en schaduw

Minimalistische kunst

Is bomen

Met bladeren aan krullende takken

Tekenen op muren

Om van te dromen

Zwart konijn

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Tue, 20 Nov 2007 20:33:00 +0000

't Is een hangoor en ze heet Floor

Floor Hangoor.

Met oogskes die blinken, zelfs pinken

Met een pelske zo zacht, je lacht

Zoals babyvellekes onder pamperkes

En pluche pootjes, echte stamperkes

“Wie heb ik vandaag overleefd?”

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Thu, 15 Nov 2007 20:14:00 +0000

Of ik gisteren aanwezig was op het werk? “Ja hoor, mijn stoel moet een aangename temperatuur gehad hebben, vaak hebben mijn batskes zich niet verroerd. Waarom vraag je het?” Kerel in kwestie repliceerde dat hij me tevergeefs een aantal keren had proberen te bellen. Gerinkel? Niet gehoord. Om maar te tonen hoezeer mijn oren van de wereld zijn als ik mijn oogbollen platdruk tegen het computerscherm.

Maar toch. Vandaag had mijn linkeroor vaag contact met de stem van een collega. Dat de persoon in kwestie een apart geval is op een mysterieuze en intrigerende manier, dat had ik al door. Nu moet je weten dat haar bompa nog van een ander kaliber moet zijn…

Waarom de doorsnee mens op zijn gemak een krant openslaat bij een dzjat kaffie? Om te lezen hoe dit land ~~een~~ geen regering vormt. Om je dag in te richten naargelang je sterrenbeeld voorspelt. Of nog beter: om je aardappelen voor de middag erop te schillen. Er bestaan ook bompa’s die de gazet voor wat anders openslaan. “Mijn bompa, die kijkt elke dag naar de overlijdensberichten. Hij heeft dan een pen in de hand en al wie hij die dag overleefd heeft, daarnaast trekt hij streepjes” zei ze. Allemaal zotte mensen op zo’n redactie, dat zeg ik u.

Stil lipleven

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Thu, 08 Nov 2007 21:49:00 +0000

Zucht en verraad de vorm van je lippen
Lach, lik en laat weerspiegelen
Lief, ik wil je kus
De hele nacht

Gaap – aaaaa ... – over de grenzen van genot
(P)aai mijn wereld met een waas van adem
Lief, ik wil je kus
De hele morgen

Dans plakkerig onberekenbaar nat en droog
Onbereikbaar de hele dag door
Lief, ik wil je kus
De hele altijd

Lof der zotheid

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Thu, 25 Oct 2007 21:07:00 +0000

In Cyprus was ik even een helicopter die de hik had. Lachen kon die helicopter trouwens ook, dat zal ze ook altijd blijven doen.

Busbeklag

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Tue, 25 Sep 2007 20:02:00 +0000

Gezeten geraakt
Op een nog warme zetel
De bus schijt een scheet
Bij het langgerekte vertrek

Bochten bewegen meisjes sensueel
Dansend rond gladde hou-me-vast-palen
Jongens betasten per geluk een taille
Vingers tekenen liefde op natte ramen

Eenzame blikken glijden uit
Op condens – kom dans
Dan toch een ritje met mij
En trap niet op mijn tenen

Vlammend

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Mon, 17 Sep 2007 19:57:00 +0000

Hitsig in vuur en vlam stond ik deze nacht. Heet, ontvlambaar zonder mate. Oncontroleerbare bewegingen, uitgevoerd door een lichaam waarvan parelachtige zweetdruppels het hart en hoofd nog sterker deden oplaaien. Onomkeerbare hitte.

Deze nacht droomde ik dat iemand de kap van mijn jas in brand stak. Ik vatte vuur en alles werd rood.

Viðrar vel til loftárása

noreply@blogger.com (Cherry Blossom Girl) — Sun, 16 Sep 2007 17:19:00 +0000

Sigur Rós