Cherry Blossom Girl

Overdaad

2009-01-28T19:42:00.003+01:00

Als de veelvraat verlangt en verteert
Ging het van niets naar een teveel
Van dat wat hem belieft en begeert

Maar 't komt niet goed, hongerige heer
Met dat geslok en de overdaad
Die schaadt en leidt tot verraad

Tintel de tong en proef fijn de smaak
Als 't gaat, doe het dan toch maar
Met mondjesmaat

Het is altijd Morgen

2008-10-10T23:34:00.001+02:00

Wij zien elkaar morgen. Morgen! En eigenlijk is ‘morgen’ alweer veel te lang geleden.

Maar het is niet dat ik pas morgen aan jou denk. Tenzij elke dag morgen is.

Tot morgen.

Nna

2008-09-08T14:49:00.001+02:00

Verleden in gedachten

“Laat de muziek maar losbarsten opdat straks het praten kan beginnen. Het échte praten en het échte luisteren, ook over wat zich moeilijk laat bespreken of luisteren. Vooral over dat. Praat erover. Luister ernaar. Doorbreek het taboe.”

(Kristien Hemmerechts)

Heden in realiteit

Het zijn muzische zinnen die we elkaar nu geven. Overvallen met woorden die grootse en schoonste naklank bevatten. We overstijgen het gewone en beleven intensiteit. Het is het doorbreken van het taboe dat elk contact moet verlopen volgens gekende manieren, wat wij doen.

In stilte zijn wij losgebarsten.
Het praten en het luisteren is zo schoon begonnen.

Beeld

2008-08-17T15:36:00.001+02:00

Daar waar je blikt en later klikt
Laat je wereldse momenten bevriezen
Tot onaardse stilte

Daar ben ik mijn zinnen in jou verloren
Tussen die schone stilte en de veelheid van woorden

Zeelucht in mijn mailbox

2008-06-17T20:16:00.003+02:00

Vrijdag 16.05 uur. Het waaide zachtjes, er hing wat in de lucht. 'Ping', daar was ie opeens. Met de westenwind mee, verstuurde kameraad Bram een fotootje naar mijn mailbox.

Heel even was ik een dagje aan de zee.

Stepping stone

2008-06-11T23:51:00.006+02:00

I remember way back way back when
I said i never wanna see your face again
Cause you were loving yes you're loving somebody else
And I knew oh yes I knew I couldn't control myself

And now they bring you back into my life again
And so I put on a face just like your friends
But I think you know oh yes you know whats going on
Cause the feelings in me oh yes in me are burning strong

But I will never be your stepping stone
Take it all or leave me alone
I will never be your stepping stone
I'm standing upright on my own

You used to call me up from time to time
And it would be so hard for me not to cross the line
The words of love layed on my lips just like a curse
And i knew oh yes i knew they'd only make it worse
And now you have the nerve to play along
Just like the maestro beats in a song
You got your kicks you get your kicks from playing me
And the less you give the more i want so foolishly

But I will never be your stepping stone
Take it all or leave me alone
I will never be your stepping stone
I'm standing upright on my own...

Duffy - Stepping Stone

De ochtend

2008-06-07T18:40:00.003+02:00

Als uw hart schreeuwt en de stilte over uw huid glijdt
Fluister ik dat ge mijn thuishuis zijt

Onder uw bang deken van stil verdiet
In uw donkere dove kamer hoort gij niet

Ontwaakt dan - door lichte klanken die het leven zingt
Voordat gij in uw diepe zelf verdrinkt

Busted

2008-05-20T21:30:00.001+02:00

Honderd jaar eenzaamheid

2008-05-14T22:15:00.003+02:00

"Zijn verlangen naar haar had hem geen ogenblik verlaten. Hij had haar teruggevonden in de duistere slaapkamers van ingenomen dorpen, vooral in de meest vunzige; hij had haar opgeroepen in de geur van geronnen bloed die opsteeg uit het verband der gewonden en in de plotselinge beklemming van het doodsgevaar, altijd en overal.

Hij was van haar weggevlucht om te proberen de herinnering aan haar uit te wissen - niet alleen door de afstand, maar ook door een onbesuisde vechtlucht die door zijn strijdmakkers voor heldenmoed werd aangezien. Maar hoe meer hij haar beeld door het slijk van de oorlog sleepte, des te meer begon de oorlog zelf op Amaranta te lijken."

Uit 'Honderd jaar eenzaamheid' - Gabriel García Márquez

Little bit

2008-03-08T16:35:00.004+01:00

Hands down
I'm too proud, for love
But with eyes shut
It's you I'm thinking of
But how we move from A to B it can't be up to me
Cause I don't know
Eye to eye
Theigh to Theigh
I let go

I think I'm a little bit
Little bit
A little bit in love with you
But only if you're a little bit
Little bit
Little bit
In lalalala love with me

And for you I keep my legs apart
And forget about my tainted heart
And I will never ever be the first to say it
But still I, game over… I…
I would do it
Push the button, Pull the trigger
Climb a mountain, Jump off a cliff
Cause you know baby I love you love you
A little bit

I would do it
You'd say it
You'd mean it
I would let you do it
It was you and I and I only

Come here, Stay with me
Stroke me, Back the head
Cause I would give anything
Anything
To have you as my man

Little bit
Little bit
A little bit in love with you
But only if you're a little bit
Little bit
Little bit
In lalalala love with me

Lykke Li

Natte beelden van een droom

2008-02-24T10:50:00.005+01:00

Starend naar het plafond - het is dichter bij de hemel – beschrijven vochtige oogbollen daar beelden in letters, tekens en tekeningen,
maar nooit knipper ik dan met mijn ogen,
dat zou fantasie verder weg van mijn hart plaatsen en dromen doen uitdrogen.

De zon kan tekenen

2008-02-18T00:31:00.001+01:00

Met takken van bomen
Tekent de zon sprookjes-
Bossen op de autosnelweg
Geluk is nooit ver weg
Het staat getekend op je weg

Het smeltende lebberding sterft

2008-02-14T00:04:00.006+01:00

Was ik een ijslolly, dan zou ik zeker en vast zo'n glanzende 'vinger' zijn. Eentje met veel hippe kleurtjes, zodat iedereen met een likje, onweerstaanbaar plezier zou beleven aan mijzelve. En, omdat ik nu eenmaal een lolly met een veelzijdig karakter zou willen zijn.

Maar, was ik dinsdagmorgen - bij volle zon - een lolly geweest, dan had ik willen sterven. Smeltend sterven voor die eerste zon, in naam van de warmte.

Als ijslolly glip ik glibberig uit het donker naar het licht
Richt ik de top van mijn vinger naar de warmtebron
En smelt ik voor jou, mijn zon

In naam van de warmte zou ik als ijslolly op alle mogelijke manieren vechten tegen de kou.

Crodino: uw vriend op non-alcoholische avonden

2008-01-10T20:37:00.000+01:00

De avond waarop de herinnering ook is gestart

2007-12-22T16:50:00.000+01:00

Het is een grote troost nu ik besef dat ze altijd is blijven geloven in haar dromen. Of ze uitkwamen, dat deed er eigenlijk niet meer toe.

En de herinnering start nu

2007-12-17T21:14:00.000+01:00

Zelfs zonder een scheiding van mijn ouders door roekeloze affaires en zonder geadopteerd te zijn slaag ik er toch in drie paar grootouders te hebben. Zes in totaal zijn dat er. Door het vergaan der jaren zijn dat er ondertussen nog maar vier en het dreigen er binnenkort drie te worden. Voor de eerste keer in mijn leven moet ik ervaren hoe het voelt om iemand in mijn omgeving af te moeten geven. En dan, plots – het is eigenlijk ongelooflijk dat ik het nu pas besef – zie je hoe vluchtig het leven is.

Het zijn goede vrienden van mijn ouders, dat extra paar grootouders. Toen ik nog een klein mieke was kwamen zij van Antwerpen vaak naar ons thuis en gingen wij naar daar. Het was steeds een avontuur om langs die grote ~~bombardementen~~ appartementen Antwerpen binnen te rijden en me tegelijk veilig te voelen in de auto, bij mijn ouders. Een auto die nu, achteraf gezien, de perfecte weerspiegeling is voor cocon ‘beschermd kind zijn’ waarin ik me toen bevond.

Ik weet nog hoe elk jaar zorgvuldig een restaurant gekozen werd in hartje Antwerpen en mijn ouders de keuze daarvan eindeloos bewierookten. Tussen alle hoogstaande culinaire ervaringen verveelde ik me vaak eindeloos, terwijl ik patés allerhande en nooit geziene desserts ongemerkt naar mijn praatzieke ouders doorspeelde. Maar toch, ik was er graag bij. Ook al heeft mijn mama me voor een bezoek een keer gedwongen ‘mijn mooiste broek’ aan te trekken naar Antwerpen. Zo eentje met pijpen die jeuken langs alle kanten en waarvan je niet anders kan dan slecht gezind worden (nu ja, om de jeuk te verminderen had ik mijn pyjamabroek eronder aangehouden, wat uiteraard ook niet bijzonder comfortabel aanvoelde).

Grootouder nummer vijf en zes hebben – ik heb het nooit beseft – deel uitgemaakt van mijn jeugd. Oneindig veel herinneringen heb ik niet om te koesteren, maar ik blijf me hun appartement herinneren al was het vandaag het mijne. Ik weet nog dat alle bomen in hun straat van die gekke vlekken op hun stam hadden en dat de bladeren er heel lang over deden eerdat ze de grond raakten. En er hing een schilderij in hun living waar ik vaak naar zat te staren. Het was een kraai – denk ik – akelig en mooi. Bij elk bezoek overstelpten ze me met cadeautjes terwijl ik steeds kunstige kronkels op papier probeerde te verwezenlijken. Ik wed dat ze nog steeds ergens in een lade liggen.

Maar nu is ‘oma’ ziek. Te ziek om ooit niet meer ziek te zijn. Haar ogen die ooit groter toonden door haar stevige bril gaan nu stilletjes toe. Haar stem – ik vervloek mezelf dat ik me haar stem niet meer bewust kan herleven – wordt met de dag stiller en haar bewegingen verzwakken samen met haar aanwezigheid. Kanker heet dat dan. Iets onomkeerbaar en weldra definitief. Hoe kan het nu dat de tijd zo snel gegaan is en dat die bezoekjes verleden tijd zijn. Hoe kan het zijn dat dit stukje van mijn jeugd nu al een herinnering wordt. Hoe kan het dat ze allebei zo snel oud zijn geworden. Hoe kan het dat de wereld blijft leven terwijl levens komen en gaan.

Het leven is zo vluchtig. Alles gaat veel te hard en veel snel, en voor zoveel mensen is er zoveel dat niet meer belangrijk is. Ik kan het vaak niet begrijpen en ik wil het ook niet begrijpen.

Samen sterk

2007-12-01T16:45:00.000+01:00

Als de wind ruist en de natuur zijn dromen fluistert, dan wiegt de bamboe in onze tuin lenig van links naar rechts.

Slank – stekkerig – naast elkaar, behoeden ze zich voor de winterkou. De zwakkeren in het midden, de ietwat stevige ‘stokken’ vangen de klappen op. De groep beschermt het individu.

Stookt er eentje ruzie, dan waaien ze alle richtingen uit. Aandachtstrekkers in onze tuin, dat zijn ze. Maar als het donker wordt, dan lijken ze rustiger. Dan wordt hun gewieg geknuffel en wuiven ze met hun zachte fluffy poesjesuiteinden naar een dromer in de living.

Droomboom

2007-11-27T20:46:00.000+01:00

Bomen

Met bladeren aan krullende takken

Doen dromen

Van kleurrijke beelden

Zoals de plaats tussen zon en zonsondergang

Het spel van licht en schaduw

Minimalistische kunst

Is bomen

Met bladeren aan krullende takken

Tekenen op muren

Om van te dromen

Zwart konijn

2007-11-20T21:33:00.000+01:00

't Is een hangoor en ze heet Floor

Floor Hangoor.

Met oogskes die blinken, zelfs pinken

Met een pelske zo zacht, je lacht

Zoals babyvellekes onder pamperkes

En pluche pootjes, echte stamperkes

“Wie heb ik vandaag overleefd?”

2007-11-15T21:14:00.000+01:00

Of ik gisteren aanwezig was op het werk? “Ja hoor, mijn stoel moet een aangename temperatuur gehad hebben, vaak hebben mijn batskes zich niet verroerd. Waarom vraag je het?” Kerel in kwestie repliceerde dat hij me tevergeefs een aantal keren had proberen te bellen. Gerinkel? Niet gehoord. Om maar te tonen hoezeer mijn oren van de wereld zijn als ik mijn oogbollen platdruk tegen het computerscherm.

Maar toch. Vandaag had mijn linkeroor vaag contact met de stem van een collega. Dat de persoon in kwestie een apart geval is op een mysterieuze en intrigerende manier, dat had ik al door. Nu moet je weten dat haar bompa nog van een ander kaliber moet zijn…

Waarom de doorsnee mens op zijn gemak een krant openslaat bij een dzjat kaffie? Om te lezen hoe dit land ~~een~~ geen regering vormt. Om je dag in te richten naargelang je sterrenbeeld voorspelt. Of nog beter: om je aardappelen voor de middag erop te schillen. Er bestaan ook bompa’s die de gazet voor wat anders openslaan. “Mijn bompa, die kijkt elke dag naar de overlijdensberichten. Hij heeft dan een pen in de hand en al wie hij die dag overleefd heeft, daarnaast trekt hij streepjes” zei ze. Allemaal zotte mensen op zo’n redactie, dat zeg ik u.

Stil lipleven

2007-11-08T22:49:00.000+01:00

Zucht en verraad de vorm van je lippen
Lach, lik en laat weerspiegelen
Lief, ik wil je kus
De hele nacht

Gaap – aaaaa ... – over de grenzen van genot
(P)aai mijn wereld met een waas van adem
Lief, ik wil je kus
De hele morgen

Dans plakkerig onberekenbaar nat en droog
Onbereikbaar de hele dag door
Lief, ik wil je kus
De hele altijd

Lof der zotheid

2007-10-25T23:07:00.000+02:00

In Cyprus was ik even een helicopter die de hik had. Lachen kon die helicopter trouwens ook, dat zal ze ook altijd blijven doen.

Busbeklag

2007-09-25T22:02:00.000+02:00

Gezeten geraakt
Op een nog warme zetel
De bus schijt een scheet
Bij het langgerekte vertrek

Bochten bewegen meisjes sensueel
Dansend rond gladde hou-me-vast-palen
Jongens betasten per geluk een taille
Vingers tekenen liefde op natte ramen

Eenzame blikken glijden uit
Op condens – kom dans
Dan toch een ritje met mij
En trap niet op mijn tenen

Vlammend

2007-09-17T21:57:00.000+02:00

Hitsig in vuur en vlam stond ik deze nacht. Heet, ontvlambaar zonder mate. Oncontroleerbare bewegingen, uitgevoerd door een lichaam waarvan parelachtige zweetdruppels het hart en hoofd nog sterker deden oplaaien. Onomkeerbare hitte.

Deze nacht droomde ik dat iemand de kap van mijn jas in brand stak. Ik vatte vuur en alles werd rood.

Viðrar vel til loftárása

2007-09-16T19:19:00.000+02:00

Sigur Rós

Kronkels in contradictie

2007-09-05T21:41:00.000+02:00

In de witte wachtkamer doodde ik de tijd door te prullen in mijn krullen. Tegelijk draaide ik mee op moeilijk leesbare letters in een brief van een vriendin. Kronkels op papier en kronkels op en in mijn hoofd.

Zo oneindig rond als krullen en letters zijn, zo rechtlijnig viel het buitenlicht met zijn schaduwen op de muur achter mij. De perfecte contradictie en net daardoor een goed geheel.

Het moet niet tastbaar zijn om mooi te zijn. Integendeel.
Ik denk zelfs dat de mooiste dingen net niet tastbaar zijn.

Just married

2007-08-31T23:23:00.000+02:00

Als ze ooit naast
Of slechts met
En niet in elkaar leven,
Dan nog

Schreeuwen ze tegen elkaar, maar vooral om elkanders ziel
Dan zucht het heden met een blik naar een verleden
Dat ze van elkaar hielden en blijven houden

(Voor T & R – geniet voor altijd van het ‘ons-gevoel’)

In de auto, in de straat

2007-08-20T00:40:00.000+02:00

Als vanuit stilstand de gaspedaal weer wordt ingedrukt daar in de straat
Weet ik het altijd weer, mijn warmte komt voor altijd te laat

Ik dank de hemel voor de lucht en de maan
En de zon die morgen haar gang zal gaan

Ik dank de mooie marter (lijkt op een eekhoorn) die kabelknaagt
En de gele man die donker wandelt en het angstgevoel plaagt

Ik dank de vluchtheuvel die op een berg lijkt
Zodat iedereen hoogtes en dieptes des levens bereikt

Ik dank de zachte wolk en zijn zachte regen
Die samen even mijn stille tranen lenen

Ik dank
Het gedacht
- As je zo lief wil zijn
Ik weet het heel erg zeker
Leg mij het zwijgen op
’T is echt voor iedereen beter
Leg je duim op mijn lippen
Kus me dan en bijt mijn tong af
Ik zal gelukkig zijn
Zo ondoorgrondelijk lijken
Als een krokodil
Zwijgen en kijken –

Ik dank de rosse kat in de grijze mist
En de grote hond die tegen je oude fiets pist

Ik dank de heldere blik van de overbuur
En de onafgewerkte graffiti op de verlaten muur

Ik dank je hand op de koude deurklink
En dat beeld in mijn hoofd dat ik aan jou link

Ik dank de glazen gordijnen langs de weg
En mijn hoofd dat ik dadelijk op het kussen leg

Als vanuit stilstand de gaspedaal weer wordt ingedrukt daar in de straat
Weet ik het altijd weer, mijn warmte komt voor altijd te laat

(Naar: 'Bijt mijn tong af' - Spinvis)

Kanaal

2007-08-05T23:42:00.000+02:00

De tweede dimensie, genaamd ‘de droom’, is niet nodig om te kunnen zweven. Zwemmen in het kanaal van realiteit maakt het leven al duizelingwekkend.

Zielsgenoot voor een nacht

2007-07-29T01:45:00.000+02:00

Gewassen, met propere kleren en gepoetste schoenen wil ik bij valavond sluipend het huis verlaten. Ik wil belachelijk impulsief overvallen worden met de gedachte dat ik op het dak van het huis van de buren ga kruipen. Al klauterend van steen naar steen, zal ik door het raam vaag zien hoe de buurvrouw vrijt met niet de man van haar dromen. Langs de andere kant van het huis donder ik langs de regenpijp naar beneden en in een nat grasveld tuur ik suffend naar de wolken.

De mouwen van mijn trui trek ik over mijn klamme vingers wanneer ik bedeesd de eerste voorbijganger aanspreek, mijn zielsgenoot voor de nacht. Als teken van verbondenheid zouden we de veters van één schoen van elkaar, aan elkaar vast kunnen binden en nooit struikelen. Met wat geluk ben je zelfs de liefde van mijn leven en kussen we elkaar wanneer de tippen van onze schoenen elkaar speels raken. Daarna wensen we dat we altijd en overal, met alle veters aan elkaar, samen door het leven stappen.

Mijn hongergevoel spreekt altijd en overal, dus ik ga op zoek naar de lekkerste tomaten in een moestuin. We zullen terechtkomen in een grootse tuin van – natuurlijk – een kasteel waar kippen in een verdoken hoekje slapen. Mijn zielsgenoot zal een kip achterna rennen waarop de tweevoeter aanvallend in het rond begint te fladderen. Daarna zal ze (niet de kip) gillen als een meisje dat verkracht wordt in een duistere steeg (sarcasme, ach ja). De huisbewaarder van het kasteel zal krankzinnig een schot lossen waarop we giechelend van angst vluchten en onderduiken in een rioolgracht.

Stinkend zal ik je nog steeds graag zien, maar we gaan naar het mysterieus ogend kanaal om een origineel bad te nemen. We houden niet van water, maar dagen elkaar uit om van de brug in het zwarte gat te springen. Jij durft, ik niet. Voordat je springt steek ik bloemen in je haren, die dagen daarna het kille water zullen sieren. Met een klap stort je in het water waar je schreeuwt dat je niet kan zwemmen, enkel verzuipen. Ik zeg dat ik je haat en van je hou. Ik spring.

Op de eenzame weg langs het kanaal wandelen we van het ene verkeersbord naar de volgende lantaarnpaal, druipend en drogend. Je wil lopen zodat je haren flapperen, je wil lachend rennen, zodat de wind je natte kleren en plakkerig haar kan drogen. Sneller als mij, loop je, en loop je van me weg. Gewassen, met propere kleren en gepoetste schoenen kom ik sluipend terug thuis.

Hey, it’s just a stupid story, right?!

I've still got the blues for you

2007-07-17T00:33:00.000+02:00

Festivalweides, vettige frieten en dreunmuziek…Geef mij maar een goed boek, een wokgerechtje en muziek van Air. Toch begaf ik me afgelopen weekend met volle moed naar Peer, waar ik voor het eerst in een ‘klapstoeltje’ zat en luisterde naar bluesklanken.

De geur van oververhitte weides drong mijn neusgaten binnen toen een paars festivalbandje rond mijn pols werd geknoopt. Een bijzondere sfeer en heel wat bluesliefhebbers hadden zich al genesteld in de muziektent toen ik door de menigte drentelde (op zoek naar een... vettige friet!). Blauw, rood en groen licht weerspiegelden door de glaasjes van ontelbare lege pintjes, terwijl hier en daar vrolijk gehuppeld werd door mensen met te lang of te kort haar. Beestig (echt bééstig) leuk om te zien is het wel!

Wat ik gedaan heb en wat u daar deed? Rusten, luisteren, drinken en eten, huppelen, veel foto’s trekken, af en toe wat vervelen, verdwalen tussen de noten of een stem, in een lach of een traan. Meer moest dat niet zijn, daar in Peer.

Foto's van Tineke, Eddy, Edwin en mezelf hier te zien! Beestige boel while I've got the blues for you...

Dansvloer op het water

2007-07-14T00:45:00.000+02:00

Lichtjes verlichten het zwarte water dat de dansvloer van mijn verlangen vormt. Ik wou dat ik je speelsgewijs bij de hand kon nemen – en niet vergeet te kijken naar je ring die oplicht in het donker – en met je kon varen naar de plaats waar we zullen dansen.

Op jouw ritme wil ik me laten drijven. Als je kiest om zachtjes te schuifelen en te eindigen in een vertrouwde en gedreven pas, dan vliegt de wereld – die er dan niet meer toe doet - ongemerkt langs ons door. Terwijl mijn wereld even stilstaat door jou, zouden onze voeten snel sporen van warmte achterlaten op de dansvloer.

Wanneer de lichten uitgaan en je vermoeid je kin op mijn schouder legt en je wang rust tegen die van mij, zal ik je begeleiden naar de kant. Het liefst blijf ik eeuwig bij je rusten, maar als je me vraagt om te gaan, dan kruip ik naar het water om te verdrinken in onze eerste, enige, eeuwige dans.

Aan de waterkant

2007-07-04T00:56:00.000+02:00

Lili, you know there's still a place for people like us
Er is een beschermende plek aan het water voor mensen gelijk ons
Lili, take another walk out of your fake world.
Daar waar onze ware aard boven komt drijven vinden we elkaar en onszelf terug.

Lili, put all your fears back in the shade
Laat je mooi pijnlijk verleden zinken naar nergens in het heden
Lili, easy as a kiss we'll find an answer.
Of niet.

Don't become a ghost without no colour
Cause you're the best paint life ever made.
In je ogen, op je lippen drijft je warme waarheid.

(Engelse tekst gebaseerd op U Turn (Lili) - Aaron)

Het komt tenslotte van jou

2007-06-27T23:19:00.000+02:00

Dag- en/of nacht-
Droom
In mijn leven

Bij het vallen van de nacht
Het opkomen van de sterren
Ben jij er één van

Engel aan de hemel
Beveel jij tot regen
Sla met snelheid

Kletterend wonden
In mij, hou ik van jou
En de littekens die je schenkt

Voel je (?)

2007-06-21T01:07:00.000+02:00

Als zij weg zou zijn - pas dan voelt het
Pas – dan -- voelt --- het ----

Dat iedereen praat
Met neistzggeende
Nietszeggende klanken

En jij zelf nooit
Meer praten kan

Houdend van haar
Warm hart
Voel je (?)

Grote kleine dingen

2007-06-16T17:51:00.000+02:00

De grote dingen van de dag, van het leven, - ze schreeuwen luidkeels in je oren en bonken op de poort van het heden en de toekomst. “Bonk bonk bouw uit, die toekomst.” Doof gewenst sta je stokstijf te luisteren. En dan beseffen dat het niet wereldomvattend groots is, want geluk komt niet enkel uit die grote dingen. Niet enkel daaruit, nee.

En het bonkt hier. Het bonkt hier hels, luid. Luisterend naar het trillen van de ramen. Het onweert, hels, luid. Mijn bloed giert door mijn aderen en het hart bonkt maar door. De grootse kleine dingen van het leven.

Je bent een roos

2007-06-09T14:18:00.000+02:00

Roos, je stond glorieus op je stam te wiegen. Lachend naar het leven, naar het licht en naar mij. De hemel werd deze nacht boos, Roos, en donderde met zijn tranen op je zachtrode bladeren die donkerrood werden van pijn.

Je bent gebroken. (Het tegendeel beweer je niet meer, maar ik begrijp je - ook al denk je van niet)

En nu zijn er geen woorden meer, want ik weet niet hoe ik jou, Roos, met al mijn liefde kan helen.

Je zei slaapwel

2007-06-02T17:22:00.000+02:00

Je zei slaapwel

Veel meer dan deze acht samenhangende letters hingen er niet aan jouw lippen - waaraan ook ik ooit hing. Dit afsluitend woord spuwde je met koele lippen uit, terwijl we ze vroeger zo tederliefdevolwarm tegen elkaar drukten, net voor het slapengaan. (Ik weet nog hoe jouw flinterdun haar zich tussen mijn krullen wurmde als we kusten. En hoe ze in elkaar verstrengeld achterbleven op ons slaapkussen) Je zei slaapwel en jouw letters brokkelden mij elk afzonderlijk, even helemaal uit elkaar. Ook al zeiden we al veel eerder

Vaarwel

Blind

2007-05-28T01:24:00.000+02:00

In het onmogelijke
Vind ik
Geluk

Blind word ik ervan

"Fruit geurt naar het frisse leven"

2007-05-23T20:35:00.000+02:00

Dat fruit eten gezond is voor lichaam en geest, maar dat we het toch te weinig doen, dat weten we al lang. Met een aardbeikleur op de wangen geef ook ik beschaamd toe dat ik liever naar alle chocoladevarianten grijp, in plaats van naar het gezonde goedje. De website Fruitrevolution.be wees me op een lichtelijk overdreven manier ("Fruit is zo volledig en vol met nieuw leven dat het de natuurlijke bron is voor je perfecte lichaam en geest. Je wordt beloond met een opvallende lichamelijke perfectie en intellect.") op de positieve effecten van fruit. Daarnaast gaf het me een volle fruitschaal aan inspiratie om mijn lichaam te smeren met vitamientjes allerhande. Toegegeven, ik liet de chocolade even voor wat het was na het zien van aantrekkelijke foto's en extra vochtgehalte tussen de kiezen. Met alle plezier, hier mijn meest gesmaakte - uitgebreide - menu.

Beginnen we met een cocktail? Graag.

Frambozen-kokos shake (4 glazen)
Doe 200gr frambozen met 125ml appelsap, 125ml bessensap en 4dl kokoscrème in een mengkom. Pureer met de mixer of de keukenrobot. Voeg er 2 bolletjes frambozenijs aan toe en bewerk nog een paar minuten op hoge snelheid. Verdeel de shake over hoge glazen. Serveer meteen, met een marshmallow op een lange houten prikker.

De maag knort, we beginen met een voorgerecht.

Peren met geitenkaas (4 personen)
Spoel 6 rijpe peren. Dep ze goed droog, halveer ze in de lengte, verwijder klokhuis en pitten. Breng in een diepe kookpan 1l perensap aan de kook met 2 eetlepels vloeibare honing. Leg er de halve peren in. Voeg er een takje tijm aan toe. Laat 15 minuten sudderen tegen de kook aan, of tot de peren zacht zijn zonder uiteen te vallen. Snij 6 olijven in ringetjes. Strooi er wat gehakte tijm en rozemarijn op en kruid ze met peper uit de molen en zeezout. Neem de peren uit het stoofvocht. Leg ze op vuurvaste borden. Leg op elke peer een geitenkaasje (6 kleine verse geitenkaasjes nodig) en zet kort onder de hete grill. Lepel er wat van het warme stoofvocht bij. Werk af met olijfringetjes en wat afgeriste tijmblaadjes. Serveer meteen. Lekker met stokbrood of toost.

Wauw, daar krijg je pas honger van. We stoven door naar het hoofdgerecht. Een keuze maken is voor de hongerige maag onmogelijk. Ik schuif u daarom zowel vlees als vis onder de neus.

Keuze 1: Kiprolletjes met aardbeien (4 personen)
Vermeng 1dl slagroom met een losgeklopt ei, peper en zout. Leg 8 kippenlapjes tussen twee vellen plasticfolie. Klop ze extra plat met een houten hamertje of plankje. Bestrijk ze met het roomei-mengsel. Leg in het midden op elke plakje twee of drie hele aardbeien (200gr nodig). Rol voorzichtig maar zo stevig mogelijk op. Verpak de rolletjes in aluminiumfolie (zoals een bonbon). Leg ze in een stoommandje. Stoom ze ongeveer 20 minuten. Haal het aluminiumfolie voorzichtig weg. Snij de rolletjes in duimdikke plakjes. Serveer met een sausje van kippenfond, ingekookt met een lepel room en op smaak gebracht met een lepeltje aardbeiencoulis. Lekker met gefrituurde courgette (trek de courgette met een dunschiller in fijne slierten en frituur ze kort in hete olie) en een frisse groene salade.

Keuze 2: Tongfilets met appels (4 personen)
Verwarm de oven voor op 180° C. Doe 2 sjalotjes (fijn gesneden) en 1dl droge witte wijn in een ovenschaal. Leg er 4 grote of 8 kleine gekruide tongfilets (of schartongfilets) bij en bestrooi ze met 25 g botervlokjes. Dek af met aluminiumfolie en zet de schaal 10 minuten in het midden van de oven. Hou de visfilets warm onder aluminiumfolie. Giet het stoofvocht door een zeefje in een steelpannetje, druk de sjalotjes goed uit. Laat het tot de helft inkoken. Voeg er 1dl lichte room aan toe en laat de saus nog 1 minuut inkoken. Schil de 2 appels (vb. Golden delicious), verwijder klokhuis en pitten. Snij ze in fijne partjes. Bak ze 2 minuten aan elke kant in een koekenpan, in de rest van de hete boter (50gr). Kruid ze met een vleugje zachte paprikapoeder. Schik de visfilets en de appelpartjes op voorverwarmde borden. Lepel er de hete saus bij. Werk af met 100 gr grijze garnaaltjes en serveer meteen. Lekker met gekookte of gestoomde aardappelen.

Al bezorgt dat hoofdgerecht ons water in de mond
het dessertje, dat maakt ons mooi rond

Dessert: Millefeuille met witte mousse en aardbeien (4 personen)
Halveer 6 bladerdeegvierkantjes. Bestrijk ze lichtjes met water. Bak ze 10 tot 15 minuten in de op 225° C voorverwarmde oven. Laat ze afkoelen op een rooster. Laat 2 gelatineblaadjes (van 3gr) weken in koud water. Breng het water aan de kook. Klop 4 eierdooiers los met 100 g fijne suiker. Schenk er in een straaltje het kokendhete water bij. Klop stevig op (eventueel met de mixer) tot het mengsel schuimt. Voeg er de uitgeknepen gelatine aan toe en roer tot deze volledig opgelost is. Klop 2dl slagroom stijf met 1 zakje vanillesuiker. Voeg er het eimengsel aan toe en klop goed door. Laat afkoelen en opstijven. Maak millefeuille met een plakje bladerdeeg, een flinke schep mousse en hele of gehalveerde aardbeien (500gr). Bestrooi de bovenste plakjes bladerdeeg met de rest van de fijne suiker (25gr). Gebruik eventueel de gasbrander op de suiker lichtjes te karameliseren.

U wil meer info over fruit vanuit een wetenschappelijk standpunt? U wil gewoon weten hoeveel stukjes fruit en groenten u dagelijks op uw tong moet leggen? Of u wil vooral weten hoe u nog meer gezonde gerechtjes in elkaar kan knutselen (tapas van fruit!). Fruitrevolution.be geeft alle nodige info en de link ‘Culinair’ biedt ‘all you can eat op een gezonde manier’…

(Mag ik stilletjes zeggen dat ik toch zin heb in een koekje?)

Wolkdans

2007-05-18T22:00:00.000+02:00

In periodes van zekerheid in het leven (al is dit de grootste leugen die het leven draagt) dans ik op wolken. Op hun toppen rol ik, genietend van het uitzicht. Maar wanneer het onzekerheid regent, smelt de wolk weg en zou ik in grootse snelheid kunnen neerstorten. Onzacht, knal.

De ochtend is donker

2007-05-09T20:33:00.000+02:00

De ochtend is een donkere hel, vooral het opstaan
En ’s avonds droom ik nog meer dan tijdens de nacht
Maar leven als alles zwart is, is toch niet zo leuk

De eerste auto’s snorren op straat. Te moe ben ik om de rug te rechten en de gordijnen te openen. Ze hebben nog een donkere kleur, die gordijnen. Het geeft me vaak de indruk dat de stilte nog rust in het holst van de nacht. Een pijnlijke leugen.

Koud in de ochtend. Ik hou mijn knuffelachtige lauwe sokken aan om te slapen en als het me allemaal te bibberig wordt, dan durf ik mijn koude kleren traaaag in mijn nest aan te trekken. Koele tegels gaan me wakker maken als ik opsta.

Voor een laatste vijftal minuten duik ik terug in mijn pluimenzee. Zacht was de nacht.

Ik zwijg over wekkers die een hartinfarct opwekken. Er tikt iets anders. Ik ben te wakker om het geluid te verplaatsen naar mijn onderbewustzijn. Zelfs deze gedachte besef ik, nu ik me in het stadium begeef waarin ik uit mijn slaap rol. Knikkers?

Of popcorn die ontploft als de pan hen te heet onder de voeten wordt. Tik tik. Tik. Tik tik. De wind speelt in gedachten met mijn alle-kleuren-knikkers van vroeger en poft popcorn in de pan. Popcorn met chocolade is trouwens niet zo lekker. Ik heb het al geprobeerd.

De wind speelt met mijn gordijnen. De koordjes langszij spelen en flirten met elkaar in de vroege morgen. Rond elkaar draaien ze om elkaar eventjes los te laten en dan weer vol overgave in elkaar te slingeren. Hun tikkende omarming maakt me rustig, maar ook alert en hierdoor wakker.

Stil
Sta ik op

Yes baby, it's hot!

2007-04-28T00:07:00.000+02:00

Verklaar me voor zot, maar tijdens deze broeierige temperaturen doe ik niets liever dan me genadeloos overgeven aan een lichamelijke uitputtingsslag. Wroeten in de tuin zodat de planten haast water krijgen van mijn zweetdruppels of dampende auto’s vol berkenstuifmeel wassen… Ja hoor, ik kick erop!

Er is zowaar een vereniging die mij graag ziet flirten met deze ‘nieuwe lente’: de ‘Vereniging ter bevordering van de opwarming van de aarde’. Zij vragen u actief mee te helpen* en hun gedachtegoed te verspreiden. Bij een rustgevend verpozen op een zonovergoten terras, moedigen zij onrechtstreeks nakende wereldrampen aan.

En dan dacht ik dat ik gek was…

* “Verbruik meer elektriciteit. Stop met recycleren. Rijd vaker met de auto. Gebruik spuitbussen waar mogelijk!”

Het regent bloesem

2007-04-16T23:04:00.000+02:00

Met natte haren door zwoele straten rennen. Plakkerige kleren van je lijf trekken en druppels via je wang naar je hals voelen zakken. Sensueel, ja. Maar vooral heerlijk om te doen, heerlijk om te voelen... Maar de lente kon ook regenen vandaag, niet zwoel maar zacht roze. (Cherry)Bloesems dwarrelden langs mijn oren, bleven steken in mijn haren en gaven me spontaan een lach op het gezicht. Op dat moment leek niets me zachter dan bloesem op blote, bleke huid.

Geluk in de gewoonte

2007-04-01T00:34:00.000+02:00

Geef me avontuurlijkgewijs dagelijks een dosis vernieuwing. Geef me de uitbundige beleving van ‘pluk de dag’, want pas dàn heb ik het gevoel op lichtelijk excentrieke manier door het leven te gaan. Laat me elke dag trillen, stel me voor grootse grillen. Laat me nooit verdwalen in de chillende homogene mensenmassa, want dwalen in gemoedelijke alledaagsheid doet denken aan langzaam sterven, zonder dit daadwerkelijk te voelen in je wegkwijnend lichaam.

Alles wat ik ooit wou was spanning in elke beleving en daarbij gelukkig geliefd zijn. Al wat ik wou was vurige energie in elke handeling en de doodsteek aan zogenaamde saaie eenvoud, rust en harmonie. Het kost meer energie dan ooit om ‘fuck you’ tegen de gejaagde stroom van het leven te gillen. Maar de gevonden schat is de capaciteit om zelfs geluk in de gewoonte te vinden, geluk in het rustig herhalend tikken van elke seconde.

Weekendje bleren (bloggen en leren)

2007-03-25T22:43:00.000+02:00

Ja, ik had dit weekend wél iets beter te doen dan blogs uit te pluizen! Na die Bwards van vrijdagavond verkeer ik nog meer in de ik-wil-de-mens-achter-de-blog-kennen-sfeer. U ook? Ik mis bijgevolg een ietwat acceptabele voorbereiding voor dat examen Duits van morgen (oh help!). 'Nichts dan feuer' und 'Die kleine Keiserin', daar heb ik wel Käse von gegessen. Duitse gaten in mijn geheugen? God ja. Asfaltkonijn kan er met hun Chevrolet Captiva probleemloos door cruisen, zo groot zijn ze.

U wenst mij...

Dank u zeer!

Na alles van ons haat ik u nog niet

2007-03-24T17:28:00.000+01:00

Na alles van ons haat ik u nog niet

Wel haat ik uw benen die blijven weg wandelen
Ook uw mond die zelfs niet meer stil spreekt
Vooral uw ogen die voorgoed mijne mijden
Terugkomen doet gij niet meer
Terugkomen doet gij niet meer?

Het is dit wat gij wilt?
Het is dit wat gij wilt
Kijk mij dan nog een enkele keer in de ogen
Wees even zacht zoals ge vroeger waart en spreek
Dat gij toen en voorgoed van mij zijt weg gewandeld

Lente...

2007-03-15T23:35:00.000+01:00

... doet lachen...

Breathe me

2007-03-10T23:16:00.000+01:00

Omdat het zogezegd te erg wordt
Was een dag te veel om samen te zijn
Moet ik vluchten
Van thuis naar thuis en nog een thuis
En dan weer opnieuw

So help,
I have done it again
I have been here many times before
Hurt myself again today
And, the worst part is there's no-one else to blame

So please,
Be my friend
Hold me,
wrap me up
Unfold me
I am small
I'm needy
Warm me up
And breathe me

Sia - Breathe me

Maastricht in het zonnetje

2007-03-08T22:53:00.000+01:00

"Je gaat zo toch niet naar buiten hé Eef?! Je doet toch een jas aan?" Dat is dé zin die mijn oma me haast alarmerend toeschreeuwt als ik het huis verlaat. "Ja 'oom', ik doe een jas aan" repliceer ik steevast. En daar stond ik aan de kapstok waar ik de keuze heb tussen drie verschillende winterjassen (vrouwen hé ;-). Vandaag was het raak, ik kon eindelijk de minst poeferige Michelinachtige winterjas aantrekken zonder bibberend door de straten te lopen. Want ja hoor... de zon scheen en het was nog warm ook!

Een dagje Maastricht werd het, om te genieten van het goede weer en om te shoppen. Niet op zoek naar een zoveelste jas, wel naar 'iets met stijl, iets chique, iets donker, iets jufferig, iets classy, iets gecentreerd' (all in one!). Vraag me niet waarom ik dat absoluut wil hebben. Mijn kleren passen me trouwens niet allemaal meer, sommige vertonen de looks van afgeschoten verfkleren. Dus het was shopping time: noodzakelijk en gerechtvaardigd!

Welke lijfomhulsels heb ik uiteindelijk geïmporteerd? Twee broeken (redelijk classy), een flashy blauw truitje en een oranje (en te groot) bloesje waar 'Cherry' opstond. Dat kon ik toch niet laten liggen... Toch overval ik de Hasseltse winkels nog een keer voor 'iets met stijl, iets chique, iets jufferig...' ;-).

Welke stichels en stechels mijn dag ook een schaduwtint probeerden te geven. Het is niet gelukt. De zon scheen, ik heb een Cherry-bloes en CherryBlossomGirl ging zowaar naar het buitenland. Wat wil je nog meer op een doordeweekse dag?!

2 x A

2007-02-25T14:54:00.000+01:00

Je zwemt tegen de stroom in
Verdrinkend in je verdriet

Ik sta aan de rand
Niets te doen
Te zeer aan de kant
Om iets te doen

Naar al je woorden en emoties wil ik luisteren
Wetend dat er voor jou op dat moment
Niets meer is
Enkel herinneringen en jouw pijn

Altijd iemand
leeft
met je mee

In bed en zetel tussen donsdekens en zakdoeken

2007-02-22T22:03:00.000+01:00

Het sluimerde al weken dus dacht ik: laat me maar eens fatsoenlijk ziek worden, dan ben ik daarna topfit. 'Your wish is my command' moet mijn geest gedacht hebben. Vorige week verwelkomde mijn lichaam het griepvirus dat zich op één nacht stevig wist te nestelen in mijn hoofd, keel, neus en oren. Na me twee dagen terug mens gevoeld te hebben nam een ander ongemak het spontaan over: deze week terroriseert een bende bacterieën mijn keel. Met z'n allen schuren ze langs mijn keelgat terwijl de drang om elke vijf seconden te slikken door een overproductie aan slijm hoogst aanwezig is. In ieder geval hoop ik volgende week geen last meer te hebben van een verhoogde lichaamstemperatuur of het zouden die warme zonnenstralen moeten zijn die m'n uitgesnotterde snoet verwarmen.

(deze tekst werd al ijlend geschreven)

De eerste sneeuw

2007-02-07T21:09:00.000+01:00

Het is wit onder de zwarte hemel.

Het contrast tussen de sneeuwwitte bodem en het nachtzwarte daarboven kon onmogelijk groter zijn. Hoe kordaat en krachtig de kleuren ook zijn, toch lijkt niets vrediger bij elkaar te passen.

Dus, als jij zwart bent en ik wit
Of omgekeerd
Zijn we dan even lief voor elkaar?

De cake was lekker en de zon was warm

2007-02-03T22:48:00.000+01:00

Het eerste stukje cake, in de zon, op het terras, bij oma As. De tuinier werkte er op zijn tempo en vertelde oma dat je met je blote kont op het mes van de grasmaaier kon zitten, zo bot was het. Eén keer heb ik mogen grasmaaien als kind, omdat ik thuis altijd over de kabel reed. Het was mijn taak vroeger; de tuin van oma onderhouden. Wroeten tussen onkruid en zand terwijl oma met de potten in de keuken rammelde, zo ging het. Als ik nu in haar keuken ben, dan lijkt het of de kasten plots lager hangen. De confituur bevindt zich niet meer op ooghoogte, maar op heuphoogte. Waarom ben ik zo vlug groot geworden?

De cake was lekker, de zon was warm, de bomen lijken ook minder groot dan ze vroeger leken en de tijden zijn vervlogen. Maar, vandaag was ik bij oma, weer even kinderlijk gelukkig zoals ik vroeger was.

Oefening op de uitspraak

2007-01-31T21:33:00.000+01:00

Het was onmenselijk saai tijdens de les Nederlands op school. Maar plots onstond er heuse hilariteit tijdens een uitspraakoefenening waar de medeklinker 'h' onder de loep genomen werd.

Lector: "M., zeg deze zin eens na: hoeveel bedraagt de huishuur?"

M.: "Hoeveel bedraagt de huishoer?
Oei...
Heb ik de 'h' goed uitgesproken, mevrouw?"

Wolken veranderen niet

2007-01-26T23:26:00.000+01:00

Ik heb altijd naar ze gekeken en naar ze geluisterd - naar de wolken.

Terwijl ze waaiend wandelden, vertelden ze beeldige verhalen. Over lieve diertjes die knuffelden en lelijke monsters die vechtten. Zachte zuivere wolken gaven zekerheid in het leven, vroeger. De dagen waren eenvoudig, want als het 's avonds donker werd gingen de wolken gewoon slapen. Morgen zouden ze weer verhalen vertellen.

Maar het is anders dan vroeger. De wolkentaal is moeilijk verstaanbaar geworden. Dieren en monsters hebben zich voorgoed verscholen achter een wolkerige ondoordringbaarheid. Het leven vertelt nu een ander verhaal. De wolken zijn een stuk serieuzer geworden, de banaliteit van vroeger is mistig opgelost.

Maar, ze vertellen nog net hetzelfde als vroeger, die wolken. Het zijn wij die veranderd zijn.

Zzzip

2007-01-23T00:23:00.000+01:00

Ik wil
beuken en boren door negativiteit
om lichtjes van je positiviteit te zien
Altijd

Maar het snijdt
Die spetters van splinters

Maar Jozef toch!

2007-01-14T20:30:00.000+01:00

Het programma 'Het leven zoals het is: autorijschool' spookt angstvallig door mijn hoofd deze week. Waarom? Ik heb een vermoeden dat ik soms dezelfde trekjes vertoon als Jozef. Net als hij 'haspel' ik regelmatig tegen een paaltje, voer ik oorlog met het stuur en scheur ik te snel door de bochten. Ook die zogenaamde essentiële voorrang is minder prioritair in mijn rijgedrag. Struikelblokken (en vluchtheuvels) genoeg.

En er is nog meer! Voor zone 30 en 50 mis ik een stel ogen, om nog maar te zwijgen van die flitsbakken die ik traceer als ik ze net tegen een te hoge snelheid voorbij gezoefd ben. Parkeren vormt nog steeds de grootse brug die ik heelhuids tracht te overkruisen. Vandaag nog stormde een jongeheer op me af toen ik +/- tien centimeter van zijn achterbumper verwijderd was. Noodkreten van mijn min of meer geduldige instructrice sloeg ik ook niet zelden in de wind zodat ze zelf mijn stuur ter hand nam... Ik sta volgens haar in voor een verkorting van haar leven.

Voor mij duimen? Graag! Dinsdag om 12.40uur!

Het regent druppels

2007-01-05T16:55:00.000+01:00

Kinderen spelen in plassen
Springen in plassen
Spretsen druppels tot het gezicht

Ik sta in de plas
Staar in de plas
Druppels rollen over mijn gezicht

Eefjes rariteiten

2007-01-01T23:37:00.000+01:00

Het gaat virtueel rond, die rariteiten van ons menschen. Molady plaatste haar kuren op het net en stelde voor dat ik dat ook eens zou doen. Bij deze geef ik u vrije toegang tot de soms vreemde gedragswijze die ik mij de afgelopen eenentwintig jaar eigen gemaakt heb. Lach, maar met mate ;-).

* Ik heb een grondige hekel aan het vervangen van een wc-rol. 2 % Van de keren ben ik in staat om een lege rol te laten hangen, 97% van de keren laat ik nog twee velletjes hangen voor de volgende toiletganger. Zie ik jouw persoontje verschrikkelijk graag, dan ben je die overige 1% waar ik de wc-rol wél vervang.

* Van kindsbeen af heb ik onaardse gedachten tijdens het oversteken van straten. Ik heb de drang om deze over te steken terwijl auto's mijn gedaante naderen. Neen, ik heb geen suïcidale trekjes, wel wil ik testen of ik de overkant van de straat weet te bereiken voordat een auto mij 'meegepikt' heeft. Een redelijk gevaarlijk trekje, inderdaad. Gelukkig weet ik naarmate de jaren vorderen deze rariteit meestal te onderdrukken. Opmerking: binnenkort rij ik rond met een Fiësta (klik door naar andere site, klik dan op kleur 'Sublime' en zeg wauw ;-)) en hoop ik oprecht geen last te hebben van deze kwaal. Ik zou jou er nog mee in gevaar kunnen brengen. U weze gewaarschuwd.

* Ik slaap in bed nooit zonder sokken, ook al heerst er een hittegolf. Ik verdraag geen dekens aan mijn voeten. En nee, wat betreft die sokken in bed vraag je niet verder, dank je.

* Bellen mensen me op een plaats waar het lawaaierig is, dan versta ik de schreeuwende stem aan de andere kant van de lijn nooit. “Er bestaat zo'n knopje om het geluid luider te zetten” zeg je?! Tevergeefs, ik versta geen barst van het interessante nieuws dat je me graag mee wil delen. De hippe beats in mijn omgeving werken zich steeds op een meer efficiënte wijze een weg door mijn hoorgestel dan jouw stem. Mijn excuses :-).

* Al twee jaren hou ik dagelijks een dagboek bij op (hm, misschien is het niet zo slim om dat hier vlotjes te vertellen). Meer dan 600 bladzijden telt dat literair hoog aangeprezen werk ;-). Wie doet me dat na?

* Mijn tweede grootste verslaving is de pot Nutella (een gok naar mijn eerste verslaving?). Een hele rare manier van het ledigen van de chocopot heb ik me eigen gemaakt. Normaal duik je vlijtig met het mes in de pot om daarna de lekkere bruine smurrie op je boterham of tong te smeren. Bij mij gaat het anders: ik duik niet, maar strijk met mijn mes langs de binnenkant van het glas, zodat het glas steeds meer doorzichtig wordt naarmate je meer choco eet. Het oppervlak van de choco is geen slagveld bij mij maar een gladde weide met hier en daar een molshoopje. Bizar, niet? Maak je ooit gebruik van mijn chocopot? Stroop alsjeblief je mes niet af aan de rand en laat – ooh jakkes - geen boter hangen op welke plek dan ook.

* Ga ik zwemmen, dan probeer ik stiekem steeds op de tippen van mijn tenen te lopen. Het water dat circuleert op de grond probeer ik niet in contact te brengen met mijn voetzolen. Helaas kan ik niet zweven en moeten mijn tenen het contact nattig ondergaan. Jakkes. Deze rariteit heb ik geërfd van mijn mama die hier nog een graad verder in weet te gaan. Loopt zij op blote voeten rond, dan steekt ze, waar dan ook, steeds de grote teen parmantig de lucht in. Net alsof ze u succes wenst met 'die twee andere duimen'. Lief is dat dus wel, niet?

* Dagelijks verlies ik bossen hoofdhaar maar weet dit te combineren met bijzonder weinig vertoon van kale plekken. Zo'n talent zit in de genen, vermoed ik ;-). Heb je een pruik nodig die bestaat uit weerbarstige krullen die in de zomer donkerbruin zijn en in de winter zwart? Raadpleeg dan vooral mijn hoofdkussen, daarna mijn kam en snuffel hierna zorgvuldig het tapijt van mijn kamer af.

Details genoeg denk ik...

Graag gooi ik een lijntje naar Sjee, Tien, Djoowk, Filia Solis en Puur. Maar ook naar Do, BMU en de rest van de linken :-). Geen verplichting, wel amusement!

Weerslachtig

2006-12-28T18:27:00.000+01:00

Omdat het soms niet gewoon wolkjesgrijs is, maar het diepe zwart onweerachtig heerst...
Net daarom moet de zon daarachter bijzonder heet schijnen...

Klokjes en vlokjes

2006-12-27T20:57:00.000+01:00

Nu de echte koude via buiten naar binnen sluipt
Zag ik aan het raam de eerste sneeuwvlokjes
Hoe zuiver, zacht en lief ze de lucht ook strelen
Mis ik de lente met jonge sneeuwklokjes

Doink doink

2006-12-24T21:49:00.001+01:00

Bestond er een examen 'de absolute proef: het nemen van beslissingen', dan zouden mensen met het sterrenbeeld weegschaal over het algemeen grote onderscheiding behalen wat betreft besluiteloosheid. Voor- en tegenargumenten waggelen continu van de linkse naar de rechtse schaal, hart en ratio huppelen naast elkaar door. Althans bij mij toch! Het uiteindelijke voordeel is wel dat beslissingen doordacht en weloverwogen zijn, mits wat geluk komt er een vleugje gezonde impulsiviteit aan te pas.

Maar olala, verschuiven we bij deze weegschaal de aandacht van algehele besluiteloosheid naar het omslaan van gevoelens, dan kan het er niet radicaal genoeg aan toe gaan. Van compensatie gesproken! Men zegt: "Een mens is geen machine", toch bezit ik tal van interne schakelaars die gevoelens doen switchen van wit naar zwart en daarbij grijze tinten zonder enige overweging overbruggen! On and Off, doink doink! 't Zorgt regelmatig voor persoonlijke verrassingen moet ik zeggen...

Heeft u ook van die rare karaktertrekken die u liever kwijt dan rijk was? Bent u de kleurloze nuchterheid zelve, terwijl u liever zou ontploffen van een kleurenpalet aan fantasie? Ergert u zich aan een lack of creativity of vat u de slaap niet door alsmaar springerige ideeën? Of... was u liever een beauty in plaats van een nerd, of omgekeerd?

De originele kerstboom

2006-12-14T23:48:00.000+01:00

Wel nee, ik heb het niet zo op die gecommercialiseerde kerst-happiness. Maar toch, het heeft soms zijn leuke momenten...

Eef: "Oma, we hebben ongeveer tien winkels gedaan, zo'n witte kerstboom in klein formaat is niet meer te vinden. Ze gooien me dood met kerstbomen, maar enkel met van die groene..."

Oma: "Ze gooien met wat?? Met kerstbomen met schoenen??"

Hihi.

Ik ben een meisje

2006-12-12T01:05:00.000+01:00

Ik ben een meisje.
Exact dit meisje.

'Een meisje'

Ze wacht.
Nee, denkt ze, ik wacht niet, ik dans.

Ze danst,
ze danst met lange, ranke passen,
langzaam en aandachtig,
ze houdt haar ogen dicht,

ze danst door deuren en door ramen
en door lange lankmoedige dagen-
hout, glas en uren vallen in splinters rond haar neer-

en telkens als ze niet meer kan
en bijna, bijna valt,
denkt ze: Ik?
ik val niet, ik dans.

Toon Tellegen
Uit: Kruis en munt
Querido/Poetry International,
Amsterdam/Rotterdam 2000.

Imaginary love - Oslo day 2

2006-12-08T23:58:00.000+01:00

Een koppeltje wandelt hand in hand voor ons. Ze gidsen ons onbewust naar de skischans die we bezoeken. Ik noem ze voor de gelegenheid Signe en Ingmar. Ze verzuipen in de plensende regen, stappen moedig voort en bereiken in de wolken het hoogtepunt.

Ingmar fluistert er zacht als sneeuw in haar oren: “We zijn nu en altijd samen in de wolken. Ik zie een denkbeeldig wit vlokje dwarrelen op je gezicht, smelten op je wangen om te branden aan je mond en te sterven van liefde op je lippen.”

Oslo - dagje droom 1

2006-12-04T22:44:00.000+01:00

Wolken wenen en laten hun vocht dwarrelen op de raampjes van het vliegtuig dat ons naar Oslo loodst. We stijgen op, door de snelheid vegen de druppeltranen zichzelf weg en drogen ze uiteindelijk helemaal op. Elke traan droogt op, als je maar lang genoeg wacht.

Het is frisjes in Oslo, maar we verwarmen elkaar wanneer het donkerder en kouder wordt. Ik kijk naar de zee – de vermenigvuldiging van druppels op vliegtuigraampjes - die zich rond drie uur in de namiddag al verstopt in het begin van de nacht. De open ruimte aan de waterkant is een hemel voor mensen die beslissen hun dromen nooit te laten varen, maar ze stap voor stap waar te maken. Elke droom maak je waar, als je maar niet te lang enkel blijft dromen...

Krachtmeting

2006-12-01T01:17:00.000+01:00

Als je blaast en ik wankel
Als je duwt en ik val
Opnieuw en opnieuw

Als ik opkijk en opsta
Als ik opkijk en weer opsta
Opnieuw en opnieuw

Wie is er dan
De sterkste van ons?

Oud Rekem herleeft verleden

2006-11-22T14:05:00.000+01:00

Een eigen boek publiceren? Misschien ooit... of nooit...
Het Belang van Limburg werkt net iets sneller als ikzelf. Na 11 dagen Boekenbeurs wilden zij een kant-en-klaar boek uitgeven onder de naam 'Het Limburg van Belang'. Het doel was om de witte pagina's te vullen met teksten over bijzondere plekjes in Limburg, geschreven door BV's en MB-BV's (minder bekende BV's, zoals u en ik). Ondanks een dagje vrolijk en nieuwsgierig gehuppel in Oud Rekem en het ter hand nemen van de pen, is het me niet gelukt om coauteur te zijn van 'Het Limburg van Belang'. Niet getreurd, u leest mijn verslagje hier en geniet van de foto's van Tien!

Met een oppervlakte van slechts twintig hectaren is het zakdoekstadje Oud Rekem toch een grootse parel in het Maasland. Het grafelijk stadje, dat deel uitmaakt van Lanaken, bezit een rijke geschiedenis die nog steeds zichtbaar is in de architectuur, voelbaar is in de levenssfeer, maar ook bij mij sporen achterliet.

Oud Rekem heeft van zijn verleden een hoeksteen gemaakt, om het heden om te toveren tot een prachtig schatje van een stadje. Ik werd stapelverliefd op het huwelijk van heden en verleden in Oud Rekem... Genietend van bultjes en kuiltjes in pittoreske straatjes vlij ik me denkbeeldig neer in de stoffen stoelen die zuiders voor witte gevels staan. Het spel van komen en gaan van bewoners die elkaar gemoedelijk groeten, overvalt me met melancholische zachtheid. Ik schuifel dromend verder langs oude schuren die verbouwd zijn tot huizen met goddelijke gevels, die besiert zijn met romantische bloemetjes. De dorpssfeer ademt zijn vastgeroeste historiek nog in en blaast ze terug uit in het heden.

Achter de muren van Restaurant Poortgebouw aan de oude marktplaats, wuiven de bladeren van lichtgroene linden naar het frêle geel van het kasteel d'Aspremont-Lynden. Het adembenemende kasteel hult zich samen met zijn omringende mystieke gebouwen in een burcht van rust, waar verdoken verhalen nog huishouden. Mijn hart ligt bonkend besloten achter de stadspoort van het mooie en unieke Oud Rekem.

Wil u graag een rondleiding in Oud Rekem meemaken (met o.a. Het kasteel d'Aspremont-Lynden, het kasteeldomein, de museumkerk St.-Pieter en de distillerie Senden-Devel), bel dan tussen 9 en 12uur naar het nummer 0032-(0)89/71.33.49 of tussen 13 en 17uur naar 0032-(0)89/71.86.21.

Van spinnen en speeksel

2006-11-17T17:07:00.000+01:00

De nacht kan soms nog meer angstaanjagend zijn dan ze donker is. Vooral als je bolle kijkers gesloten zijn en dromen zich afspelen aan de binnenkant van je oogleden.

Een spin(netje), zo groot als de oppervlakte van een starend oog, gluurde langs zijn pootjes en zag mijn wang die lichtjes bloosde door de warmte van mijn slaap. Zacht gekriebel deed me ontwaken en liet me in de waan dat ik genoot van een speelse aai op m'n wang. Mooi niet, de achtpoter geneerde zich niet om mijn wang te verkennen! Nog nooit was ik zo vlug klaarwakker. (Dit was geen droom, het overkwam me enkele weken geleden.)

Realiteit als grootste inspiratiebron voor de droom zo blijkt, want een nog viezere spin stalkte mijn dromen. In de badkamer sprong het zwarte beest van muur naar muur en liet een web van speeksel achter. De slijmerd kon sluw kruipen, impulsief springen, onbedeesd spuwen, venijnig zijn poten intrekken en ze schrikwekkend weer uitstrekken. Ontsnappen leek onmogelijk, ook voor een vriendinnetje van in m'n jonge jaren dat me vergezelde (Caroline G: hoe zou het met jou gaan?) en in een koud betegeld hoekje verging van angst.

Plots stond ik in de holle gang waar de echo van mijn bonkend hart klonk (ole, ik ben dun genoeg om door het sleutelgat te kruipen - beetje zelfspot mag) en lag Caroline groenig te schimmelen in de kamer die net het meest propere vertrek van het huis hoort te zijn. Huilend stortte ik in een verwoeste badkamer neer op mijn knieën, naast haar. In de spiegel zagen we de reflectie van onze intense wanhoop en de grote teleurstelling van onze gefaalde strijd tegen dat kleine beest.

Brrr...
Dat dromen soms niet mogen uitkomen.

In de supermarkt

2006-11-11T22:45:00.000+01:00

Gejaagd naar goedkoop en ongezond
Met karren anderen verwond
Negeren en zelf overleven

Ze moeten eten en vreten
Verzekeren van eigen bestaan
En morgen terug naar de winkel gaan

For your eyes only

2006-11-07T00:33:00.000+01:00

Als we morgen nog willen verdwalen in elkaars ogen
Kijken we vandaag best weg bij het zien van elkaars fouten

In het stille donkere berust ik diep in mezelf
Bereid ik me voor om je vlug weer te knipogen

Double dream (2)

2006-11-02T00:36:00.000+01:00

Wakker in de nacht
Zal ze keer op keer
Van haar dromen beven

Wanneer ze lacht
Zal ze nooit voor minder
Dan haar dromen leven

Nu en tot het einde der tijden

2006-10-26T01:01:00.000+02:00

Door niemand die ertoe doet, wordt begrepen waarom en waarvoor en waartoe de dichter dicht. En de dichter dicht maar verder en op den duur weet hij het ook niet goed meer, waarom en waarvoor en waartoe hij dicht. Als hij het hoofd echt niet meer koel kan houden, dan denkt hij dat de wereld hem nodig heeft, nu en tot het einde der tijden.

Uit: 'Een stenen moeder' door Luuk Gruwez.

Complexiteit tussen de seizoenen

2006-10-22T22:47:00.000+02:00

Het lijkt of de herfst bang is van de zomer. Haar doorbraak - het prematurale teken van het afsterven der natuur - stelde ze uit, alsof ze zelf wil nazomeren. Ze verstopt zich achter overrijp loof, bang dat de verschroeiende vuurbal het groen zal verbranden. Maar herfst, je bent eindelijk geboren met een keizersnede, zo wisselvallig als je bent.

Dat je er niet meer bent, zomer, voel ik aan je hartsvriendin, de zon. Steeds verder van ons weg, maakt zij plaats voor de eerste kille wind die suist in de oren. Nu het gebladerte eindelijk confituurrood wordt en bomen later hun groene sieraden aan hun wortels te rusten leggen, voorspel ik hoe stammen statig de wacht houden, tot de lente kale takken knoppig sieren zal.

Herfstige regendruppels op mijn wangen wenen de zomer vaarwel.
Met wollen wanten wuif ik de wispelturige warmtebron weg,
Op weg naar waai, woei, waai, wuivende wind.

Geduld, dan spring ik in witte mist, dof ploffend op een dun laagje vorst. Boodschappen lezen in afdrukken van voetzolen. Het is daarom dat ik van de winter hou: sporen achterlaten maakt je eventjes onsterfelijk, al sterft ook de sneeuw weer.

Ik hou van
Zomer als het zomert (dat vooral)
Winter als het wintert
Zomer als het wintert
Winter als het zomert

Maar ook van
Valse ongrijpbare seizoenen daartussen
Waarin de complexiteit rust
Dat ik van alles hou

Double dream

2006-10-19T01:26:00.000+02:00

Dreaming miracles
I wonder
If they do exist

Sometimes
Things ain't cooking in my kitchen.
Will I ever taste my recipe
If I open the fridge and cut my fears?

Droomwegen

2006-10-14T15:13:00.000+02:00

Het doel lijkt een sfumato
Van onbereikbare dromen

Maar als geluk in het verlangen ligt
Is reizen mooier dan aankomen

Wijnrode rozen

2006-10-07T23:47:00.000+02:00

Liefjes blauw en lichtgeel, dat waren de kleuren die ik enkele jaren geleden zorgvuldig met verfborstel en rol tegen het behangpapier kwakte. Speels, zonnig, jong en fris, deze eigenschappen werden door het gebruik van bovenstaande kleuren vakkundig tegen de muur gesmeerd. Dat waren trouwens net de positieve karaktertrekken die mijn wezen toen wat kleur gaven, mooi toch? De ene tint versterkte bovendien de andere, wat voor mij 'innerlijke kracht' in de verf zette. Stralend was dat, tot een maand geleden. Plots had ik grondig genoeg van mijn kindse kleuren en voordat ik het goed en wel besefte liet ik mijn nooit-tevreden-oog rollen over een uitgebreide familie tinten in een maak-je-muren-mooier-winkel.

Een kamer lijkt nooit zo overweldigend titanisch, tot op de dag dat je gaat poetsen (dat komt bij mij gelukkig zelden voor), opruimen (dito) of verven! Maar bon, enkele uren later (van impulsiviteit gesproken) kleefde afwisselend een substantie oud-roze en wijnrood op mijn bundeling wispelturige varkensharen. Met geforceerd geduld verborg ik mijn frisheid van weleer. Deze kleuren maakten plaats voor wat? Voor verrassingen in verborgen details, het verfijnde, frêle, zachte, gevoelige en vooral het warme. De twintiger die ik denk nu te zijn, à la Amélie Poulain , zo men zegt...

Na 48 uren vlijtig werk en ikzelf de kleuren van mijn muren vertoonde, liet ik me tevreden op mijn donsmassa ploffen. Turend naar het plafond, zag ik mijn gedroogde roosjes wiegen naargelang mijn ademhaling. Ze hangen er al jaren, wiegen mee door mijn persoonlijke weer en wind. Zij weten en ik weet, dat wat ik was, nooit zal vergaan.

Klik klik klik klik klik klik klik klik...

2006-10-03T00:57:00.000+02:00

Als mijn blik de grond zal weren
Mijn lens zoekt naar jouw gezicht
Zal ik scherpstellen op je lach
En hopen dat we terug klikken
In een fotoalbum zonder einde

Sssjj...aaahH

2006-09-29T20:16:00.000+02:00

Woord?

Stoort

Sssjj...

Stilte?

! SCHREEUWT !

From vegi to vlees?

2006-09-26T01:08:00.000+02:00

Of ik een Italiaanse ben, of een Spaanse (furie?). Dat werd me tot voor drie jaren met regelmaat gevraagd. Waarom? Omdat ik 's winters koppig de kleur van een kokosnoot aanhield. Tegenwoordig is het anders gesteld met de dekking van mijn ingewanden: ik blijf zowaar melkbleek nadat ik een week in de blakende zon vertoefd heb. Oorzaak? Mijn wezen is vegetariër, heeft bijgevolg besloten zichzelf een laag ijzergehalte aan te meten, wat een 'lichte teint' tot gevolg heeft.

Niet dat ik er huilend van in een hoekje kruip hoor. Ik zie het zelfs als origineel. Vooral als ik vrouwenmenschen gadesla die wekelijks kicken op een bak- en braadsessie onder een zonnebank. Knapper met een kunstmatige chocoladekleur? Geef mij maar een natuurlijke zielsverwant van de sneeuwman.

En toch... Ik liet de staat van vegetariër vorige week eventjes achter me. Niet uit donkerbruine jaloersheid, wel uit impulsieve gedachten die even streefden naar 'gezonde en evenwichtige voeding met een klein gereserveerd plaatsje voor dode beesten (ik noem dat geen dieren in deze context)'.

Bizar was het om te knabbelen op iets anders dan droge vegetarische schnitzels en soortgenoten (waarom ze dat toch een vleesachtige naam geven, vraag ik me tot heden af). Lekker? Bwwaaah, het is wennen. Dat vertelden ook mijn organen die instaan voor vertering, in de taal van ondraaglijke krampen. Met gebogen rug en knikkende knieën begaf ik me meermaals naar de verlossende plek (het kleinste kamertje in huis) waar het spiegeltje aan de wand me in nog blekere toestand toonde dan ik al was. From vegi to vlees, and back?

Glashelder verenigd

2006-09-22T13:37:00.001+02:00

Breekbaar als glas kruipt ze door haar appartement. Vier muren waarin een klein venstertje oplicht, scheiden haar van de buitenwereld. Het triestige grijze gordijntje blijft toe, doffe schuwheid stapelt zich met de jaren op in haar aftakelende lichaam. "Ich krijg koppijn van het lich", zegt ze zuchtend tegen me, als ze 's ochtends vechtend met haar wandelstok de brievenbus leegmaakt. Ze gunt me geen oogcontact, nooit.

Al meer dan 35 jaar zijn we buren. Ik verloor mijn man drie jaren geleden, zij dertien jaren geleden. Ik heb mijn verlies nog niet verwerkt, zij wil het niet verwerken. Waarom ik het al een jaar lang volhoud om iedere morgen tijdens het brievenbusritueel te vragen of ze zin heeft in een tasje koffie in de vroege namiddag, weet ik niet. "Ich hem dan ginne dos", stuurt ze me neerslachtig toe.

Soms hoor ik hoe ze grommelt tegen haar eigen depressieve persoontje. Zit ik in onze gezamenlijke tuin, dan zie ik door haar gordijntje hoe ze met haar rug naar het raam, staart naar de muur waarop een kadertje met het overlijdensbericht van haar man hangt. Mijn medelijden dat ik heb met haar groeide als gras tijdens een zwoele, natte zomer. Maar nu is het winter, de tuin ligt er bevroren bij, alsook mijn aangeboden hulp. Haar kilte stoot me af, na al die afstandelijke seizoenen.

Haar man had vroeger als een bezetene beeldjes van Swarovski verzameld. Ik hoor het water van de kraan, waarvan de leiding in de aangrenzende muur ligt, dagelijks stromen. Met fragiele handen wast ze de beeldjes elke dag zorgvuldig. Rollen haar heldere tranen bij het zien van haar oude handen of om troosteloos verdriet? Ik hoor haar snikken en beeld me in hoe haar traanvocht zich vermengt met bleek kristalhelder zeepsop.

Ik weet niet of ik me schuldig moet voelen. Vandaag hoorde ik de kraan lopen, ik hoorde hoe hij bleef lopen. Ik zag een volle brievenbus rond het middaguur en haar glazen ogen - ik zag ze voor het eerst in jaren - die doods keken naar het zuivere lievelingsbeeldje van haar man, dat rustte in haar koude hand. Zijn ze gelukkig verenigd, vraag ik me af, hier in mijn eenzame tuin.

(Niet gebaseerd op ware feiten)

Het leven zoals het (niet) is

2006-09-19T23:52:00.000+02:00

Is het geen aanlokkelijk plaatje op ons beeldscherm, die zes 'best buddies' van Friends? In hartje New York - café Central Perk - bezegelen ze goedlachs hun vriendschap met een tasje koffie. Elk seizoen opnieuw toont VT4 dit geslurp aan de trouwe kijkers. Ze slurpen, maar ze slorpen mij ook steeds weer mee, in hun op filmrol gecreëerde ideale vriendschapswereld. Graag waan ik me bij wijlen een zevende 'Friend' van de kliek, omdat hun wereld oh zo funny aantrekkelijk lijkt...

Soapbeelden die ik zappend inhaleer, aanschouw ik soms als realiteit. De geacteerde zorgeloosheid en non stop amusement sluipen mijn huiskamer binnen zodat ik soms twijfel aan mijn eigen levenskwaliteit. Bij hun lijkt toch àlles aangenamer en spannender, niet? Het leven op tape lijkt met kunstmatige eindeloze liefdes (maar ook: bloeddorstige moorden en onmenselijke intriges :-), bijzonder gestroomlijnd en genietbaar. Naast die continue kleurrijke beeldenstroom van extreme sensatie- en/of ideaalbeelden, schiet mijn leven soms wat bleekjes af. Maar televisie toont het leven zoals het niet is, toch?

Ik doe een ontsnappingspoging naar het minder sensationele, naar het subtiel mooie. Ik zwem naar mijn reddingsboei waar een ander medium dobberend op me ligt te wachten en me streelt met grenzeloze gevoeligheid: het boek.

Gewillig glijd ik

weg

tussen de naden,
nestel me in de harde kaft
om eeuwig weg te dromen.

Maar ook het boek (klik voor dé boekentip!) is wederom een imaginaire wereld die me probeert mee te nemen naar een andere 'realiteit', me wegzuigt uit mijn persoonlijke levenssfeer. Deze nieuwe wereld, die de inhoud van een boek creëert, is voor mij een goddelijke wereld waar het dagdagelijkse kleine, liefelijk groots wordt. Laat me verzuipen in de o-n-d-o-o-r-d-r-i-n-g-b-a-r-e woordenzee, tussen waterachtige letters die strelend mijn longen vullen.

Rode oortjes op een nazomerdag

2006-09-13T21:32:00.000+02:00

08.16uur: riiiiiing!!! Mijn slaapkop schoot wakker en realiseerde zich dat mijn mama zonet op de deurbel gedrukt had. De wekker had ik ondertussen al twee keer afgedrukt... om evenveel keer terug in slaap te dommelen. Dit alles voelde aan als een warme deken die in de winter van je lichaam, in foetushouding, getrokken wordt. Gelukkig priemde de zon sterke stralen in mijn ogen en stond ik in alle vroegte toch met een lach op...

Enkele brushes langs mijn kiezen en rushes door mijn warrige haar later, zat ik slaperig langs mijn kwieke mama in de auto, op weg naar mijn eerste afspraak bij de gynaecoloog in het U.Z. Leuven. Geloof me, de tijd in een wachtzaal was nog nooit zo leuk. Links tegenover me vergezelde een watcho, met opschrift 'Lucky Loser' op zijn T-shirt, zijn liefje. Hij kreeg het benauwd in dat 'intieme vrouwensfeertje' en verdiepte zich wijselijk in het boekje 'Goed Gevoel'. Met haar linkervoet streelde vrouwlief met intervallen het sportieve been van mister watcho. Trendy voetje was het trouwens, besierd met een schelpjesachtig enkelbandje en een teenring. Rechts tegenover me zat een wat oudere dame. Na enkele minuten wachttijd zag ze dat de rits van haar broek wagenwijd openstond. Nog even dicht houden, de gynaecoloog komt zo, mevrouw.

Met een mama in het bezit van een stijve nek (een uur voor een open raam gezeten) en ikzelf de draagmoeder van een opwellend moedergevoel (er liepen wel wat zwangere vrouwen rond en mijn meest vruchtbare jaren zijn in aantocht), werd ik naar het vertrek van de gynaecoloog geloodst. Ze liet me nog even staan voor een dringende bevalling, begrijpelijk. De ventilator in mijn suf vertrek maakte de ruimte akelig kil. Het zoemend waaigeval dromerig volgend, viel mijn blik op het karretje werkinstrumenten van de gynaecoloog (om maar niet te spreken over die aangename ligzetel die daar anti-uitnodigend stond...). Handschoenen, naald, spuit, schaar, tang... Gelukkig besloot ze mij na een vriendelijke ondervraging onaangetast naar huis te sturen. Wekelijkse bloedonderzoekjes volstaan om de komende maand door te komen! Pech he, geen rode oortjes gekregen...?

Slimme stoel

2006-09-11T01:28:00.000+02:00

Er was eens een leeg stoeltje. Het stond op het hoekje van een rij van wel honderd stoelen. En het had gewacht op mij.

Op het mode-event Hasselt Showt Smaak stond dat stoeltje. Aan de rechterkant had het vierpotig ding het gezelschap van broertje of zusje stoel. Het bloedverwant was bezeten door een Noorse schone, Melissa. "Is this seat taken?", vroeg ik. It wasn't.

Vier jaren geleden liet Melissa het mooie Noorwegen achter, om de wereld te ontdekken. Haar bagage toen? Het jeugdige en oncontroleerbare lef om onder haar kerktoren uit te komen. Het is nu 2006, zij is 22 jaar en... 'erotisch danseres'.

Het werd me figuurlijk te warm, mijn broek smolt, ik plakte aan mijn stoel. Vastgenageld. Tegelijk donderde ik keer op keer van mijn stoel af, uit verbazing, door haar. Niet uit afkeer, wel omdat ze toverde met woorden en levenslessen. Ze deed mijn mond zwijgen. En het besef dat mensen (ik!!), andere mensen beoordelen naargelang hun beroep, deed beschamend pijn. Want ze is 'n wereldwijf, die Melissa. I'll show you…

"At the moment, my boyfriend is my perfect love. I don't know if he's going to be my perfect love for ever, we'll see. But now, at this moment, he is. With all my heart I can say, that my heart belongs to him... but only at this moment. I don't know what tomorrow brings, he neither. But we don't care, we love each other today!"

Meer van dat moois? Ik weet het, zij weet het, onze stoelen weten het.

Er was eens een leeg stoeltje. Het stond op het hoekje van een rij van wel honderd stoelen. En het had gewacht op mij.

Absurditeit en hilariteit met Wendy

2006-09-08T00:55:00.000+02:00

Klassemadam Dina Tersago heeft zich laten verleiden door sekssymbool Wendy van Wanten. Op VTM kleedt blonde babe Dina het programma 'Wie wordt de man van Wendy?' in, dat de vrouwelijke lachspieren en mannelijke hormonen versterkt. Ben je mans genoeg, pak dan Wendy in ;-).

Leden van het zogenaamde sterke geslacht hadden de mogelijkheid zich te profileren als potentiële levensgezel van vrouwe Van Wanten. Een kans die je maar een keer krijgt, zowaar. Mannen van allerlei soorten pluimage waren vanavond meer dan bereid te paraderen, te fladderen en te bezwijken voor playgirl Wendy.

Jean Luc sneed zijn 'moustache' af als teken van liefde terwijl de 61-jarige Leon ging voor de moonwalk van Michael Jackson in combinatie met zeventig push-ups. Een snelle Eddy presenteerde zichzelf als 'het zout op de patatten' en een Sales Director of the Year verkocht zichzelf met eigen kunstmatige beroepstechnieken.

Mijn favoriet is absoluut gekend: manlief kuste nu al figuurlijk de smalle voetjes van de passionele en toch gevoelige Wendy, door liefkozend te vermelden dat hij haar gewillig zal volgen, steunen en onvoorwaardelijk lief zal hebben. Zijn dochters zien bovendien in Wendy de ideale stiefmama en in haar jongste zoontje het gedroomde speelkameraadje. De verliefde papa en Wendy hebben elkaar nog nooit in levenden lijve ontmoet. Hiep hoi.

Slik Spuw Stilte

2006-09-05T21:58:00.001+02:00

Het lege witte blad staart uitdagend naar mijn donkerbruine ogen. Niet voor lang, de cursor die de leegte doorbreekt is in continue beweging. Ik knipoog naar mijn tevoorschijn schietende letters en voed de verhalenhonger.

Ik weet niet waar ze vandaan komen, mijn woorden. Maar ze komen. Ze komen haast genietend klaar. Ontstaan ze in mijn tenen om in rechte lijn naar mijn lies te lopen, vervolgens een kleine bocht te maken naar het hart waar ze warmer worden, om gekookt te worden in mijn mond? Of borrelen ze al maandenlang in mijn maag, laat ik ze later verteren en spuw ik ze op de een of andere manier toch nog uit?

Het voelt niet meer aan als spuwen, ik kots ze gewoon uit. Zuur of zoet, bitter of pikant, ze schieten genotzuchtig door mijn slokdarm en ik proest ze hoestend uit. Restanten geelgroen speeksel krijgen niet de kans op te drogen voordat een nieuwe slijmvlaag langs mijn lippen glijdt. Het stopt niet, ik word in een roes high van mijn eigen vreet- en kotsbui aan woorden. Ik verslik me in mijn lievelingshappen taal. Het is een zoetzalige overdaad...

Het moment zal komen waarop ik hulpeloos voor de gootsteen sta en tevergeefs spuw. Het zal nat kleurloos en nietszeggend zijn. Komt er een moment waarop alle woorden ingeslikt en verteerd zullen zijn? Verslikt in eigen overvloed? Alles gestopt, verstopt in de dikke darm, want overdaad schaadt?

Op afstand met kousenvoeten dichterbij

2006-09-03T22:26:00.000+02:00

"Het is weer ochtend, het is weer dag (zucht). Nu wens ik een terugkeer van de nacht omdat ik niet meer wil nadenken. Maar als het nacht is, dan wil ik dat het dag is. Kan je dat geloven, Kevin? Ik wil niet leven in dit duister. Ik wil uit die problemen geraken die er nu zijn, weet je wel. Kev, luister je?"

Dit waren de eerste zinnen die Lies tegen Kevin zei, nadat de wekker een nieuwe dag aangekondigd had. De avond voordien had ze net een pint te veel naar achteren gekapt (om alles te vergeten?) zodat ze niet meer in staat was geweest naar huis te rijden. Ze strompelde zat, uitgeput als een zombie naar het bed van haar lief, Kevin, die haar uit haar plakkerige kleren had moeten helpen.

"Ja Lies, ik luister. Ik ben wakker."
"Waarom zeg je dan niets? Waarom geef je mij geen advies? Help je mij dan nooit, of hoe zit het? Moet ik bij papa gaan wonen, of ga ik toch naar mama? Ze maken me beiden het leven zuur. Mama zit op m'n vel, papa moet ik zelf verzorgen. Ik denk al maanden na over het feit bij wie ik moet gaan wonen, maar jij negeert deze kwestie al langer dan ze bestaat. Kevin, zeg iets!"

Ze dwaalt van week tot week ongeduldig tussen haar mama en papa. Van bezorgdheid bij de ene valt ze in 'zorgen voor' bij de andere. Steeds is ze 'op vakantie bij iemand', altijd is er een huis, nooit is er een thuis. Ze vloekt in haar slaap tegen haar vechtende ouders en grommelen tegen Kevin is niets meer of minder dan een gewoonte geworden.

"Lies, word wakker."
"Kevin, hallo, ik ben wakker."
"Nee Lies, je slaapt. Zie je dat dan niet? Wrijf die korrels uit je ogen, trek ze open. Neem afstand, want je zit met je neus op het probleem, je drukt ze er zelfs tegen. Hoe harder je duwt, des te sterker wordt de druk op jou als persoon, liefje."
"Bullshit Kevin, jij eikel. Je snapt gewoon niet wat ik doormaak. Snap je niet dat ik op het punt sta een ouder te verliezen? Vat je dat niet, jongen? Bij eentje voorgoed op vakantie gaan, betekent het vaarwel van een ander huis. Onderschat dat niet, je snapt het niet. (herhaling zucht)"

Hij kijkt even naar het plafond, draait zich nog een keertje om in het warme nest. Lies vliegt naar de badkamer om een minuut later het glas tegen de grond te smijten waarin haar tandenborstel vredig op haar stond te wachten. Vriendlief perst de ogen samen en trekt het kussen over zijn hoofd. Lies maakt extra kabaal, trekt de wc door en haar kousen aan. Maar, op kousenvoeten keert ze terug...

"Kevin, wat bedoel je daarmee, met dat afstand nemen?" zegt ze nieuwsgierig, met licht wantrouwen, maar vooral schattig.
"Misschien fixeer je jezelf te zeer op de situatie. Kijk eens rond, misschien zijn er andere opties. Misschien is het tijd om zelf eens je leven in te richten in plaats van je vast te pinnen op je ouders" zegt hij als de nuchterheid zelve.

Lies denkt, Lies droomt, Lies lacht. Ze draait rondjes met haar grote teen over de mat en frunnikt aan losgekomen draadjes van haar hartjespyjama. Ze schrijft haar naam vluchtig in het vloerkleed voordat ze verlegen maar tegelijk standvastig naar Kevin kijkt.

"Gaan we samenwonen, Kev?"
"Ik dacht dat je het nooit zou vragen"
"Goedemorgen, schat"
"Ik zie je graag"

Vriendschap in de koelkast / koekenkast

2006-09-01T22:22:00.000+02:00

Bestaat zoiets: vriendschap in de koelkast (misschien is ze zonder besef al gestorven in de diepvriezer, maar ik wil het kippenvel op mijn armen nog niet zien)? Eens koud, altijd doods, of kan je terug opwarmen op een hapklaar moment? Een jaar geleden liet zij me in alle zomerse warmte achter, nu lijkt ze winters ver weg. In de stille schaduw hoop ik dat het ooit terug lente wordt tussen haar en mij. Maar de koelkast lekt kil en mijn oven verwarm ik (tevergeefs) voor, voor haar...

Vriendschap in de koelkast.
Het is kamerwarm in de koekenkast.

Oma heeft er eentje: een koekenkast. Ik heb er ook eentje, onze overbuur heeft er geentje. De koekenkast bij haar thuis heeft ze opgegeven en bij ons geïnstalleerd. Kruimels van warmte en vriendschap laat zij slingeren op onze tafel, wanneer ze ons verlaat na haast dagelijkse bezoekjes. Ze strooit korrels over de straat, ze vindt de weg naar ons steeds terug. Haar koekenkast bij ons staat gelukkig ver van een diepvriezer, ver van een microgolf. Ze hangt stabiel op kamertemperatuur. Stevigere harmonie bestaat niet.

Belgisch wereldwonder

2006-08-30T19:46:00.000+02:00

Als ik op een verlaten eiland gedoemd ben om sprinkhanenvlees te eten, en me dus puur uit overlevingsinstinct tot vegetariër af heb gereconstrueerd, zal slechts één gedachte mijn maag doorkruisen: ik mis Belgische chocolade. Kauwend op krakende pootjes zal ik dromen van gesabbel op een Mikadostokje. Het vocht van het beestje zal zich transformeren tot vloeibare Nutella en zijn beperkte, maar veerkrachtige spiermassa zal door mijn mond glijden al ware het zoete pralinévulling. Water in de mond gekregen, ondertussen al vermengd met een Belgische chocoladevariant?

Bon (of bonbon), van sprinkhanenvlees is gelukkig geen sprake op mijn eiland, genaamd Hasselt. Deze middag dwaalde ik er samen met een vriendin rond en bleven we even plakken in een zeer verzorgde snoep- en chocoladewinkel. Ze kocht er een doosje pralientjes en God wat had ik er graag eentje gewild. "Voor mij een praline graag, met een hoes van het donkerste harde zwart, gevuld met de zachtste luchtige praliné, speels gemaakt door krokante lichtbruine nootjes. Om mee te nemen, als het gaat." Dat had ik graag wil zeggen tegen de mevrouw aan de kassa, waarvan ik niet begrijp dat ze niet dagelijks smelt voor haar eigen chocolade. Ach ja, de kans dat ik deze zin ooit uitspreek is even groot als de kans dat ik ooit op een onbewoond eiland kauw op krakende pootjes.

Kindsheid

2006-08-28T22:11:00.000+02:00

Toen ze jonger was als ik nu, stroomde er een levendigheid in haar jonge lichaam. Terwijl de grote wereld aan haar voeten lag, struikelde ze nog net met haar klein maatje 33 over haar vroege en vrolijke tienerjaren. De stap naar de uitbundige en ondeugende tienertoekomst naderde ze verlangend met grootste schreden.

Ze keek nog even achterom met haar helderblauwe ogen, toen haar hand uit de bezorgde en verzorgende hand van haar moeder gleed. Hoe haar mama een doorzichtige traan wegpinkte toen ze voor het eerst verleidelijk naar een eerste vriendje knipoogde, zag ze niet. Haar jeugd drupte ze binnen.

Als de zee haar jeugdjaren weerspiegelden, gleed ze met wapperende zeilen over gelijkmatige golfslagen. Haar jeugd strandde. Zij strandde ook, op droomeilanden en modderige moerassen. Gekneed en gevormd tot een wonderbaarlijke zandsculptuur, leefde ze van eb naar vloed, van vloed naar eb richting volwassenheid.

Gejaagd in het kielzog van de storm, raasde ze van dag tot dag door een carrière. Hoe ze zichzelf verloor in een kolk van hysterie, wou ze van mij niet horen. Voor eeuwig in haar spoor, zag ik hoe ze jammerlijk druipte door de dagen. Haar wonden etterden, toch was zorg nooit gewenst.

Ze droomde van vervlogen jeugd als ze verzonk in haar bed van melancholie. Ze vond zich op haar moeder lijken toen zij een verdwaalde traan liet opdrogen op haar verouderde wang. "Er komt nooit meer een morgen, want ik droom niet meer van vandaag", zei ze toen ze op haar laatste dag aankwam waar het allemaal begon: kindsheid.

Sadisme

2006-08-24T12:54:00.000+02:00

Mijn grote liefde

Verkracht

:D

Wintervacht

2006-08-23T17:48:00.000+02:00

De zomer verlaat druppelsgewijs ons land, in mijn zomerkleertjes kruipt langzaam maar zeker een stofferige kastgeur. Een voorzichtige rilling, als resultaat van een plensbui op de fiets, kleeft verdampend aan mijn huid. Gedaan, die mooie zomer?

Mooie winter in 't verschiet? Misschien wel, zo tonen de winteretalages in de druilerige stad. De eerste mensen met modieuze, stoere stevige laarzen duiken op, mijn eerste drang naar koopjesjacht steekt de kop op.

Ik zie mijn winterjas loom aan de kapstok hangen, kijk even mistroostig omdat ik hem moet aantrekken, stap de fiets op richting plensbui en lach de wereld toch nog steeds tegemoet.

Oeoe...

2006-08-21T23:00:00.000+02:00

Misschien ben ik

zwart als roet
rood als bloed
hol als 'n hoed
vol van moed
'n gillende toet
honingzoet

Zeker

geen speelgoed

Het monstertje leeft

2006-08-18T00:28:00.000+02:00

Het monstertje leeft
Het zweeft diep in mij
Wanneer beeft het
Diep in mij?

Het monstertje leeft
Het lacht zacht in mij
Wanneer glijd bijt snijd ik het
Weg uit mij?

Ik voel het in mijn darmen
Me bangelijk verwarmen
Cijfer -5- na cijfer -4-
De rekening telt

*Naar: Monstertje (Gorki)

Stipjes en Vlekjes

2006-08-17T00:04:00.000+02:00

Stipjes assymetrisch op mijn rug
Eigen weg nog niet uitgestippeld

Maar mag ik zeggen "Ik kom je tegen
Op al mijn (on)bevlekte wegen?"

Bodrum in onbreekbare stukjes

2006-08-15T02:16:00.000+02:00

Genieten op het ritme van de zee

Elke voormiddag moest de kalme zee ontwaken, net zoals wij. Het kabbelde ons bijna terug in slaap, als we lui lagen, languit lazen en leuk lachten op onze ligzetel.
De zee werd wakker in de warme namiddag, nodigde ons uit tot een frisse zwem en onvergetelijke waterpret. Dorien die me beschuldigt van het zwemmen 'op z'n hondjes'... Vecht maar eens tegen wakkere woeste golven met een stel lenzen in je ogen en slechts één been om te spartelen wegens liespijn. De hoeveelheid hilariteit liep over zodat ik bijna verzoop (Pech, foto ontbreekt ;-).

Hasseltse en Turkse plankskes

Plankjes boven het water... Een klein bruggetje ligt er ergens in Hasselt (ik vertel niet waar... want het blijft ons plekje...). Broodje smikkelen tussen de pauze, bootjes kijken, soms 'n beetje bibberen, soms hoofdje omhoog om zonnestralen op te vangen. Maar altijd genieten.
In Turkey? Plankskes van groter en nog mooier formaat. Met 'n beetje zand tussen de tenen genieten we van de zon en zee, van de maan, van de sterren. Turkse momenten om nooit meer te vergeten rusten op de kussens die op de plankskes lagen. Het zand, korrels van herinneringen, namen we mee naar België.

Grijs Goud

Dromen in de schaduw van een golfslag
Krijgen kleur
Bij het dobberen onder de goudgele hemel

Heldergroen Bodrum

Als groen voor ons even niet hoop is
Maar onvergetelijk verloop is
Helderst groen, was dan Bodrum

Soms een geurgolf

2006-08-05T16:27:00.000+02:00

Ooit
Was ze
Is ze (?)
Ming Shu

Nooit
Is ze
Was ze (?)
Mijn Sjoe

Tobleronebruin uit Turkije

2006-08-03T01:13:00.000+02:00

Als alle blokjes verteerd zijn
Zal de kleur van zomers bleekdor gras
Terug mijn winterse huid strelen

>Contradictie<

2006-07-16T21:14:00.000+02:00

Hart en Ratio
Altijd oorlog

Al vecht ik
Voor Vrede